ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ
(για την παρουσίαση)

«Ζούμε μια εποχή στην οποία η διαφάνεια είναι το κλειδί. Είναι δύσκολο να κρατήσεις μυστικά εξαιτίας της εξέλιξης των προσωπικών μέσων ενημέρωσης, επομένως οι εταιρείες, τα ΜΜΕ, οι bloggers -όλοι στην πραγματικότητα- πρέπει να είναι διαφανείς στον τρόπο που λειτουργούν». Η παραπάνω δήλωση ανήκει στον Νταν Γκίλμορ. Αυτό οφείλεται στο νέο τοπίο της μιντιακής ενημέρωσης. Ένας χώρος νέος που προήλθε μέσα από τη σύγκρουση έντυπης και ηλεκτρονικής δημοσιογραφίας, παραχωρώντας χώρο στον πολίτη να παρουσιάσει πληροφορίες, ειδήσεις κυρίως τοπικές, να αναπτύξει διάλογο σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο, να ανταλλάξει πληροφορίες για την καθημερινότητά του και ακόμα να οικειοποιηθεί συνήθειες, προϊόντα προερχόμενα από τον παγκόσμιο χώρο μη κατανοώντας πως αλλάζει η ζωή του. Σε καμία περίπτωση όμως δεν μπορεί να αντικαταστήσει ο blogger την πραγματική δημοσιογραφία και δημοσιογράφο. Ωστόσο όμως θα επιβιώσει και θα αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο. Για να επιβιώσει πρέπει να εναντιωθεί στον άκρατο πολιτικό καπιταλισμό και στην εκάστοτε οικονομική εξουσία, η οποία ελέγχει τα ΜΜΕ και την πληροφορία, που θα διοχετεύσει σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο. Ο πολίτης πρέπει να σταθεί κριτικά απέναντι σ’ αυτή την ελιτίστικη νομιμοποίηση του πολιτικού κατεστημένου και των εκφραστών της. Οι πολιτισμικές αξίες που προβάλλονται και μάλιστα ντυμένες με περίτεχνες εικόνες και ενδιαφέρον συνήθως απλό γλωσσικό λεξικό, παρασύρουν τον μιντιακό θεατή να ξεχάσει παραδοσιακές πολιτισμικές αξίες, κάνοντάς τον μέλος της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας χάνοντας τα όρια του και την ταυτότητά του. Η εικόνα που εισπράττει ο θεατής, είναι αντανάκλαση της πραγματικότητας ή κουνστρουκτιβιστική; Θεωρώ ότι η πλειοψηφία τους είναι κατασκευαστική και ούτε καν τη μισή αλήθεια δεν παρουσιάζεται, όταν μάλιστα είναι περιτυλιγμένη με προσωπικές κατά το δοκούν αναλύσεις μη στηριζόμενη σε επιστημονικά δεδομένα. Η υποκειμενικότητα της ενημέρωσης απαιτεί ενεργό πολίτη για ερμηνεία της πληροφορίας, ώστε να συνάδει με την όσο το δυνατό αντικειμενικότητα της πραγματικότητας, λαμβάνοντας υπ’ όψη την ηθικότητα της κοινωνίας. Η δε αντίδρασή μας θα πρέπει να γίνεται ήπια, καθ’ ότι μεγάλες ανατρεπτικές αλλαγές έγιναν από ήπιες και συνετές αντιδράσεις της κοινωνίας. Τέλος υπάρχει μία μεγάλη συζήτηση στη σφαίρα των μπλογκ σχετικά με την ανωνυμία. Σε καθεστώτα απολυταρχικά που υπάρχει λογοκρισία και τιμωρία θα συμφωνούσα με την ανωνυμία αν και αφήνει κάποια καχυποψία για την εγκυρότητα. Σε δημοκρατικά καθεστώτα δεν έχει να φοβηθεί κάποιος, ώστε να λανσάρει ανώνυμες πληροφορίες, αρκεί να τηρούνται οι βασικοί κώδικες δεοντολογίας. Έτσι αποκτούν και το ανάλογο κύρος. Δεν είναι όμως λίγοι εκείνοι που αναρτούν πληροφορίες υβριστικού περιεχομένου υπογράφοντας με ψευδώνυμο προκαλώντας την αισθητική και ηθική πλευρά του αναγνώστη. Σ’ αυτή την περίπτωση αντί να μπαίνουμε και εμείς στο ίδιο μοτίβο απαντήσεων, θα πρέπει να καταβάλουμε προσπάθεια να βοηθήσουμε τους αναγνώστες, να αμφισβητούν ενεργά τα γραφόμενα από τους ανώνυμους.

ΤΕΛΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Μοντέρνος τρόπος επικοινωνίας

“Δεν υπάρχει ένας τρόπος για τη σωστή ανάγνωση των ΜΜΕ,
υπάρχει μόνο ο δικός μας τρόπος”(Thoman, 1990)
Η ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας των ηλεκτρονικών μέσων στη σημερινή μας εποχή με ταχύτατους ρυθμούς, σε κάνει να στέκεσαι με δέος απέναντί τους. Ό,τι θεωρείται νέο, μοντέρνο μετά από λίγο θεωρείται παλιό, ξεπερασμένο παραχωρώντας τη θέση του σε κάτι καινούριο. Ζούμε σε μία εποχή παγκοσμιοποίησης στην οποία η πληροφορία φτάνει από ποικίλες πηγές ταχύτατα, άμεσα είτε με ζωντανό λόγο είτε με γραπτό μήνυμα είτε με εικόνα. Βομβαρδισμός και όγκος πληροφοριών από παντού μέσα από τα ψηφιακά συστήματα επικοινωνίας (κινητό τηλέφωνο, τηλεόραση μέσω κινητού τηλεφώνου, διαδίκτυο, ψηφιακό ραδιόφωνο, βίντεο) επιβάλλουν στο χρήστη να οπλιστεί, να εξοπλιστεί με μηχανισμούς κατάλληλους όσον αφορά την πρόσληψη, την κατανόηση, την αποκωδικοποίηση και αξιολόγηση της πληροφορίας έχοντας κατεύθυνση τη σωστή χρήση και κρίση των μέσων. Σύμφωνα με τον Ουμπέρτο Έκο, η υπέρ-πληροφόρηση στις μέρες μας είναι εξίσου κακή όσο και η έλλειψή της, αφού εκφράζει την ίδια αδυναμία του χρήστη να ανταπεξέλθει στον όγκο των πληροφοριών (Έκο, 2006:25) Έτσι ο πολίτης πρέπει να γίνει ενεργός χρήστης με κριτική στάση απέναντι στα ηλεκτρονικά μέσα πληροφόρησης κάνοντας συνειδητές επιλογές στο τι θα παρακολουθήσει και κυρίως στο τι πληροφορία ο ίδιος θα διοχετεύσει μέσω των ηλεκτρονικών μέσων στο κοινωνικό «γίγνεστε» συμβάλλοντας στη σωστή διαμόρφωση της. Επίσης θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από το χρήστη οι εκάστοτε επικρατούσες πολιτικό-οικονομικές διαστάσεις στη νέα τάξη πραγμάτων που δημιουργούνται στο χώρο των μέσων επικοινωνίας, οι οποίες παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας νέας δημόσιας σφαίρας.
Τόσο στην προσωπική, όσο και την επαγγελματική ζωή των ανθρώπων οι βασικές γνώσεις και δεξιότητες που αποκτούν οι άνθρωποι, τους βοηθούν για το χειρισμό προβλημάτων, καταστάσεων και για την εργασία τους. Γενικότερα δε θέτουν τις βάσεις για την δια βίου μάθηση. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό που παρακολούθησα το σεμινάριο της ανθρωπολογίας των ηλεκτρονικών μέσων που σχετίζεται με τις νέες τεχνολογίες, διότι αφ’ ενός μεν ξεφύγαμε από την παραδοσιακή μετωπιαία (διάλεξη) διδασκαλία (δασκαλοκεντρική) και αφ΄ ετέρου δε είχες τη διάρθρωση του μαθήματος στο διαδίκτυο ,όπου σε έθετε ενώπιον προβληματισμών δίνοντας την ευκαιρία να σκεφτείς, να ανατρέξεις σε πηγές για να τις λύσεις, να βρεις απαντήσεις. Σου έδινε την ευκαιρία να επικοινωνήσεις, να συνεργαστείς με άλλα μέλη, να ανταλλάξεις σκέψεις, απόψεις και τέλος να τις θέσεις σε δημόσια διαβούλευση. Αυτή η μέθοδος σε βοηθάει να οργανώνεις το χρόνο σου, το πρόγραμμά σου, το χώρο σου σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Οικοδομείς γνώσεις με αυτενέργεια και διακριτική επέμβαση του διδάσκοντος χωρίς άγχος μέσα από προγραμματισμό και μεθόδευση γνωρίζοντας εκ των προτέρων τις απαιτήσεις και τις υποχρεώσεις σου. Έτσι η μάθηση είναι ενεργή επενεργώντας ο ίδιος πάνω στα νέα αντικείμενα συνδυάζοντας τη θεωρία με την τεχνολογία αλληλεπιδρώντας με τους συμφοιτητές και τον διδάσκοντα. Απαιτητική μεν αλλά λίαν ενδιαφέρουσα και ευχάριστη για μένα προσωπικά και αν μου ξαναδοθεί τέτοια ευκαιρία σε μάθημα νέων τεχνολογιών θα το παρακολουθήσω χωρίς δισταγμό.
Δε θα εξηγήσω τι είναι το μπλογκ. Εκείνο όμως που θα πω είναι ένας χώρος δικός σου στον κυβερνοχώρο, στον οποίο μπορείς να καταθέσεις τις απόψεις σου, τις σκέψεις σου, τα συναισθήματά σου, τις επιθυμίες σου και ό,τι άλλο θέλεις στη δημόσια σφαίρα διαλεκτικότητας. Λόγω της φύσης της εργασίας μου θα αρχίσω να ανεβάζω θέματα εκπαιδευτικά, θέματα σχετικά με το περιβάλλον και φωτογραφικό υλικό. Οπωσδήποτε όμως θα γίνεται σχολιασμός της επικαιρότητας και καθημερινότητας του ανθρώπου όπου είναι νομίζω εγκλωβισμένος στα γρανάζια της γραφειοκρατίας, της εξάρτησης και των συμφερόντων. Ενδιαφέρον επίσης για μένα είναι η ισότητα και οι σχέσεις των δύο φίλων καθώς και η ερήμωση της υπαίθρου. Μία επιτόπια έρευνα για τη γραφή μίας εθνογραφίας για συγκεκριμένο τόπο και ομάδα πληθυσμού της υπαίθρου είναι στα σχέδια μου.

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ

Σε ένα δείπνο, για φιλανθρωπικό σκοπό, ενός σχολείου για παιδιά με ειδικές ανάγκες, ο πατέρας ενός αυτιστικού παιδιού διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που δεν θα την ξεχάσει κανείς απο όσους την άκουσαν εκείνη τη μέρα।Μετά την τελετή, έκανε μια ερώτηση."Όταν η φύση δεν παρεμποδίζεται απο εξωτερικές επιρροές, όλα γίνονται τέλεια.Ακόμα ο γιος μου, ο Shay, δεν μπορεί να μάθει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Δεν μπορεί να καταλάβει τα πράγματα όπως τα άλλα παιδιά. Πού είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων στο γιο μου;"Όλοι στην αίθουσα αναρωτιόνταν σιωπηλά και γεμάτοι απορία.Ο πατέρας συνέχισε."Όταν ένα παιδί σαν τον Shay που είναι πνευματικά ανάπηρο, έρχεται στη ζωή, η ευκαιρία να καταλάβεις την αληθινή ανθρώπινη φύση είναι, το πώς οι υπόλοιποι άνθρωποι θα συμπεριφερθούν σ' αυτό το παιδί."Και αφηγήθηκε την παρακάτω ιστορία, που θα σας παρακαλέσω θερμά να διαβάσετε μέχρι το τέλος της॥Ο Shay κι εγώ, περάσαμε έξω απο ένα πάρκο, όπου κάποια αγόρια που γνώριζαν τον Shay, έπαιζαν μπέιζμπολ.Ο Shay με ρώτησε, "μπαμπά, νομίζεις ότι θα μ' αφήσουν να παίξω μαζί τους;"Εγώ ήξερα ότι τα περισσότερα αγόρια, δεν θα ήθελαν κάποιον σαν τον Shay στην ομάδα τους.Μα ήξερα, και καταλάβαινα σαν πατέρας, ότι αν του δινόταν η ευκαιρία να παίξει, θα του έδινε πολύ μεγάλη χαρά και επίσης ένα αναγκαίο αίσθημα ένταξης, μαζί με κάποια εμπιστοσύνη που θα γινόταν αποδεκτός από τα άλλα παιδιά, παρά την αναπηρία του.Πλησίασα λοιπόν ένα απο τα παιδιά, και το ρώτησα χωρίς βέβαια να περιμένω και πολλά, αν ο Shay θα μπορούσε να παίξει μαζί τους.Το αγόρι κοίταξε γύρω του σαν να ζητούσε κάποια υποστήριξη, μα στο τέλος απάντησε, "χάνουμε έξι γύρους, και το παιχνίδι είναι στον όγδοο γύρο. Γιατί όχι, μπορεί να παίξει στην δική μας ομάδα, και θα προσπαθήσουμε να τον βάλουμε να παίξει στον επόμενο γύρο, να αποκρούσει τις βολές αν το θέλει.Ο Shay πήγε με δυσκολία μέχρι τον πάγκο της ομάδας, για να φορέσει την μπλούζα της ομάδος. Τον παρακολουθούσα με μάτια δακρυσμένα και μια θέρμη στην καρδιά μου.Τα αγόρια της ομάδας, είδαν την χαρά μου, που τον αποδέχτηκαν στην ομάδα τους.Στο τέλος του όγδοου γύρου, η ομάδα του Shay νικούσε μερικούς πόντους, αλά ήταν ακόμη πίσω τρείς πόντους για να κερδίσουν τον γύρο.Στην αρχή του ένατου γύρου, ο Shay έβαλε το γάντι και έπαιξε δεξιά στο γήπεδο.Αν και οι μπαλιές δεν ήρθαν προς την κατεύθυνσή του, έδειχνε ενθουσιασμένος, δείχνοντας την χαρά του, και μόνο που βρισκόταν εκεί, χτυπώντας όλο χαρά τα χεράκια του.Το χαμόγελό του ήταν απο το ένα αυτί στο άλλο, όταν με κοίταζε που τον χαιρετούσα απο την εξέδρα.Προς το τέλος του ένατου γύρου, η ομάδα του Shay πήρε κι άλλους πόντους.Με δύο παίκτες έξω, και τρείς έξω απο την βάση, οι πιθανότητες να κερδίσει γύρους, ήταν κοντά στην βάση, και ο Shay καθορίστηκε σαν ο επόμενος για να αποκρούσει τις βολές.Σ' αυτό το κρίσιμο σημείο, αναρωτήθηκα αν θα αφήσουν τον Shay να δοκιμάσει να αποκρούσει, και να χάσουν τις πιθανότητες να κερδίσουν το παιχνίδι.Για μεγάλη μου έκπληξη, ..τον άφησαν!Όλοι γνωρίζανε ότι ήταν αδύνατον να χτυπήσει ο Shay την μπάλα, τη στιγμή που δεν ξέρει καν, πώς να κρατήσει κατάλληλα το ρόπαλο, πόσο μάλλον να στοχεύσει την μπάλα.Εντούτοις, ο Shay πήρε θέση.Ο αντίπαλος παίχτης, που πετάει την μπάλα, αναγνώρισε ότι η ομάδα του Shay έβαλε την νίκη του παιχνιδιού σε δεύτερη μοίρα, για να δώσουν την ευκαιρία στο παιδί αυτό, να χαρεί αυτήν τη στιγμή, γι αυτό και ήρθε πιο κοντά, προσπαθώντας να τον βοηθήσει να τα καταφέρει ρίχνοντας την μπάλα απαλά στον Shay.Στην πρώτη προσπάθεια, ο Shay κούνησε αδέξια το ρόπαλο και αστόχησε.Ο αντίπαλος παίκτης, ήρθε ακόμη πιο κοντά του λίγα βήματα, για να του πετάξει ακόμη πιο απαλά την μπάλα. Ο Shay κούνησε πάλι αδέξια το ρόπαλο, μα αυτή τη φορά βρήκε τυχαία την μπάλα, στέλνοντάς την πολύ κοντά, και μάλιστα σε έναν αντίπαλο.Το παιχνίδι τώρα, κανονικά θα είχε τελειώσει.Ο αντίπαλος όμως, σήκωσε την μπάλα, και, ενώ θα μπορούσε να την πετάξει στην πρώτη βάση, βγάζοντας τον Shay έξω απο το παιχνίδι, πέταξε επίτηδες την μπάλα πολύ ψηλά, πάνω απο το κεφάλι του συμπαίκτη του, και μακρυά κι απο τους άλλους συμπαίκτες του.Όλοι στις εξέδρες, και απο τις δύο ομάδες, άρχισαν να φωνάζουν, "Shay τρέξε στην πρώτη βάση, τρέξε, τρέξε..."Ποτέ στη ζωή του ο Shay δεν έτρεξε τόσο μακρυά, μα έφτασε στην πρώτη βάση γεμάτος ενθουσιασμό και με ορθάνοιχτα απο χαρά μάτια, κοιτώντας γύρω του απορημένα και σαστισμένα, να καταλάβει τι άλλο πρέπει τώρα να κάνει...Η εξέδρα συνέχισε τότε, "Shay, τρέξε στη δεύτερη βάση, Shay τρέξε..τρέξε.."Με την ανάσα κομμένη και άτσαλα, έτρεξε προς τη δεύτερη βάση. Μέχρι όμως να φτάσει ο Shay στη δεύτερη βάση, ο δεξιός αντίπαλος είχε ήδη πιάσει την μπάλα.Ήταν ο μικρότερος της αντίπαλης ομάδας, και είχε πλέον όλη την ευκαιρία, να γίνει ο ήρωας της ομάδας του.Θα μπορούσε να πετάξει την μπάλα στον συμπαίκτη της δεύτερης βάσης, όπου θα έβγαζε έξω τον Shay, μα κατάλαβε τις προθέσεις του συμπαίκτη του που έριχνε τις βολές, και την έριξε ψηλά, πρός τον συμπαίκτη της τρίτης βάσης.Ο Shay έτρεξε πρός την τρίτη βάση σαν ξετρελαμένος, καθώς οι παίκτες της ομάδας τουέτρεξαν κι εκείνοι προς τη βάση.Όλοι φωνάζαμε, "Shay, Shay, Shay!!!"Ο Shay έφτασε στην τρίτη βάση, αλά με την κρυφή βοήθεια του αντίπαλου παίχτη της τρίτης βάσης, ο οποίος σταμάτησε να τρέχει να προλάβει την μπάλα, για να δείξει στον Shay την σωστή κατεύθυνση, το πού ήταν η τρίτη βάση, λέγοντάς του "απο δώ, απο δώ Shay.."Καθώς ο Shay πέρασε απο την τρίτη, τα αγόρια και των δύο ομάδων και οι θεατές στις εξέδρες, ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας "Shay, τρέξε στη βάση ένα τώρα, τρέξε στη βάση ένα.."Ο Shay έφτασε στη βάση, πάτησε στον βατήρα, κερδίζοντας το παιχνίδι, και όλοι τον ζητωκραύγασαν σαν τον ήρωα, που βοήθησε να νικήσει η ομάδα.Εκείνη την ημέρα, συνέχισε με δάκρυα ο πατέρας, τα αγόρια και απο τις δύο ομάδες, και ο κόσμος στις εξέδρες, βοήθησαν να φέρουν ένα κομμάτι αληθινής αγάπης και ανθρωπιάς σ' αυτόν τον κόσμο, να δώσουν χαρά σε μια ψυχούλα, που τόσο την λαχταρούσε και που τόσο την είχε ανάγκη.Ο Shay δεν τα κατάφερε μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, πέθανε εκείνο τον χειμώνα, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ, πώς ήταν ο "ήρωας" που με έκανε τόσο χαρούμενο εκείνη την ημέρα, και την χαρά που έδωσε στην μητέρα του, και που με δάκρυα αγκάλιασε τον μικρό της ήρωα σαν πήγαμε σπίτι.

Το ακατέργαστο, το χυδαίο, και συχνά άσεμνο, περνάει ελεύθερα μέσω του κυβερνοχώρου, αλλά η δημόσια συζήτηση για την ευπρέπεια, πάρα πολύ συχνά καταστέλλεται, ακόμη και στα σχολεία η και τους εργασιακούς χώρους μας।

Όλοι έχουμε χιλιάδες ευκαιρίες στην καθημερινή μας ζωή, να καταλάβουμε την φυσική τάξη των πραγμάτων.Τόσες πολλές, φαινομενικά τετριμμένες αλληλεπιδράσεις μεταξύ δύο ανθρώπων, μας δίνουν μια επιλογή: Περνάμε κατά μήκος ενός μικρού σπινθήρα αγάπης και ανθρωπιάς;ή παραβλέπουμε κάθε ευκαιρία, αφήνοντας αυτόν τον κόσμο ακόμη πιό κρύο; Ένας σοφός είπε κάποτε, "κάθε κοινωνία κρίνεται, από το πώς μεταχειρίζεται τους πιό αδύναμους ανάμεσά της"

ΟΔΗΓΗΣΗ ΥΠΟ ΤΗΝ ΕΠΗΡΡΕΙΑ ΑΛΚΟΟΛ

Μαμά βγήκα με τους φίλους μου। Πήγα σε ένα πάρτυ και θυμήθηκα αυτό που μου είχες πει, να μην πιω αλκοόλ। Μου είχες ζητήσει να μην πιω επειδή θα έπρεπε να οδηγήσω μετά, έτσι ήπια ένα αναψυκτικό। Ήμουν περήφανη για μένα, γιατί είχα ακούσει αυτό που τόσο γλυκά με είχες συμβουλεύσει πριν φύγω, να μην πιω αν πρέπει να οδηγήσω, σε αντίθεση με αυτό που μου έλεγαν οι φίλοι μου। Έκανα τη σωστή επιλογή! Η συμβουλή σου ήταν η σωστή. Όταν το πάρτυ τελείωσε όλοι μπήκαν στα αυτοκίνητά τους χωρίς να είναι σε θέση να οδηγήσουν. Εγώ πήρα το αμάξι μου. Ήμουν σίγουρη ότι ήμουν καθαρή. Δεν μπορούσα να φανταστώ μαμά αυτό που με περίμενε ..... Τώρα είμαι εδώ ξαπλωμένη στην άσφαλτο και ακούω έναν αστυνομικό να λέει «το παιδί που προκάλεσε το δυστύχημα ήταν μεθυσμένο». Μαμά η φωνή του ακούγεται τόσο μακρυνή. Το αίμα μου είναι παντού στην άσφαλτο και εγώ προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να μην κλάψω. Ακούω τους γιατρούς να λένε ότι αυτή η κοπέλα δεν θα τα καταφέρει. Είμαι σίγουρη ότι το άλλο παιδί που οδηγούσε δεν το είχε καν φανταστεί όταν έτρεχε τόσο πολύ. Στο τέλος, αυτός είχε αποφασίσει να πιει και εγώ τώρα πρέπει να πεθάνω. Γιατί το κάνουν αυτό μαμά? Αφού ξέρουν ότι θα καταστρέψουν ζωές? Ο πόνος που νιώθω είναι σαν να με καρφώνουν χιλιάδες μαχαίρια. Πες στην αδερφή μου να μην φοβηθεί, στον μπαμπά να είναι δυνατός. Κάποιος έπρεπε να πει σε αυτό το παιδί ότι δεν έπρεπε να πιει αν θα οδηγούσε. Ίσως αν του το έλεγαν οι δικοί του όπως έκανες εσύ, τώρα να ήμουν ζωντανή ..... Η ανάσα μου γίνεται όλο και πιο αδύνατη και αρχίζω να φοβάμαι μαμά॥ Αυτές είναι οι τελευταίες μου στιγμές και είμαι τόσο απελπισμένη. Θα ήθελα τόσο να σε αγκαλιάσω μαμά....και να σου πω πόσο σε αγαπάω Σε αγαπάω μαμά....αντίο!!! Αυτές οι λέξεις γράφτηκαν από μια δημοσιογράφο που ήταν παρούσα σε ένα δυστύχημα. Η κοπέλα ενώ πέθαινε ψυθίριζε αυτές τις λεξεις και η δημοσιογράφος τις έγραφε σοκαρισμένη. Η ίδια δημοσιογράφος άρχισε μια εκστρατεία εναντίον της οδήγησης υπό την επήρρεια Αλκοόλ.

ΑΣ ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΥΠΟΨΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ

ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ!
από την ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα»

Πολύ καιρό τώρα το «καζάνι σιγόβραζε» και εννοώ ότι σχεδόν κάθε εβδομάδα γινόμασταν μάρτυρες απεργιακών κινητοποιήσεων, συγκεντρώσεων, καταλήψεων, αποχών των μαθητών, φοιτητών από τα μαθήματά τους, κλείσιμο δρόμων και κάθε άλλου είδους διαμαρτυριών από όλες σχεδόν τις κοινωνικές τάξεις. Όλοι είχαν άδικο εκτός από το κράτος, το οποίο στιβαρό, σίγουρο για τον εαυτό του ότι βαδίζει στο σωστό δρόμο (μονόδρομο λιτότητας για τους ελεγχόμενους βέβαια) και τα ΜΜΕ που ανάλογα με τον ιδιοκτήτη τους μετέδιδαν την επικαιρότητα κατά τα δικά τους συμφέροντα, επικεντρώνοντας σε μία τάξη ελίτ, αγνοώντας ή περνώντας επιδερμικά την καθημερινότητα του πολίτη, του συνταξιούχου, του μικροβιοτέχνη, του αγρότη, του φοιτητή, του μαθητή. Ο άδικος θάνατος του δεκαπεντάχρονου αγοριού (δολοφονία) έκανε το καζάνι να φουσκώσει, να ξεχειλίσει. Αυθόρμητα η νεολαία σχημάτισε ποτάμια σε όλους τους δρόμους από το βορρά ως το νότο διαδηλώνοντας, βροντοφωνάζοντας συνθήματα, βγάζοντας από μέσα τους τη φλόγα που σιγόκαιγε για τα προβλήματα που την απασχολούν. Με αγανάκτηση ξεχύθηκε στους δρόμους για να εισακουστεί. Εδώ και πάρα πολύ καιρό τα ΜΜΕ είχαν μόνιμο πεδίο ενασχόλησης στην ενημέρωση του πολίτη το Βατοπέδι. Ποιος πουλούσε ποιος αγόραζε ο μαθητής, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο φοιτητής; Τα καθημερινά προβλήματα του πολίτη τι έγιναν λύθηκαν; Πού προβάλλονταν, ποιος ασχολούνταν μ’ αυτά; Τα προβλήματα του φοιτητή τι έγιναν; Ασχολούνταν κανένα ΜΜΕ με αυτά; Πρόβαλαν τις καταλήψεις, τα αιτήματα; Α! ναι ξέχασα ασχολούνταν και ενημέρωναν για την ανατατοποίηση των κολλεγίων. Τρεις μέρες τώρα βλέπουμε ζωντανά στα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης λεπτό προς λεπτό τις εικόνες των εξελίξεων κατά τα δύο τρίτα του εικοσιτετραώρου, τονίζοντας τις καταστροφές και παραβλέποντας ή προσπερνώντας ταχύτατα την ωμή βία απέναντι στη νεολαία (ξυλοδαρμούς, πυροβολισμούς). Ο κάθε ιθύνων κομψοντυμένος στο τηλεοπτικό παράθυρο μας έδινε τη σοφία του για το ποιος φταίει θέλοντας να μας πείσει ότι εμείς ο απλός φτωχός λαός ψηφίζει νόμους και παίρνει αποφάσεις. Γίναμε ρεζίλι στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο μας λένε νομίζοντας ότι εμείς ξεχάσαμε τι έγινε στη Γαλλία το 2005. Συναντήθηκαν όλοι οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων να αντιμετωπίσουν την κρίση από κοινού και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι να αναρωτιούνται γιατί δεν συναντιούνται να επιστρέψουν και τη δημόσια περιουσία στο λαό που πούλησαν ή να λύσουν τα προβλήματά του; Ακούσαμε από τα τηλεοπτικά μέσα ΜΜΕ, ότι οι πολίτες μαζί με την αστυνομία πήραν το νόμο στα χέρια τους (έμποροι Λάρισας και Πάτρας), χωρίς όμως να μας δείξουν τον ανελέητο ξυλοδαρμό μίας κοπέλας από τους πολίτες (καταγγελία διαδηλωτή). Σίγουρα δεν προσυπογράφω τις ακρότητες (εμπρησμοί, πλιάτσικο) που διαδραματίζονταν ζωντανά μπροστά στους δέκτες των τηλεοράσεων, αλλά διαμαρτύρομαι έντονα ως ενεργός τηλεθεατής και λέω να παρουσιάζουν όλη την αλήθεια στο λαό πέρα από τα συμφέροντα των καναλαρχών, συντεχνιών, και κομμάτων. Με το που θα κοπάσουν τα γεγονότα γιατί σαν ευνομούμενη δημοκρατική χώρα αυτό θα γίνει και υπεράνω του νόμου δεν είναι κανένας πολίτης, θα ακούσουμε σοφίες, αναλύσεις από «σοφούς» για το «τίς πταίει» (άκρη δεν θα βρεθεί) και θα αποτελέσει και μια άριστη ευκαιρία για όλους (ΜΜΕ, πολιτικά κόμματα) να μην ασχοληθούν με την καθημερινότητα του πολίτη. Γι’ αυτό βροντοφωνάζω «ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ!». Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινούμαι και θα συνεχίσω να κινούμαι.

Καθημερινή
09/12/2008

«Είχε λιποθυμήσει και εξακολουθούσαν να τον χτυπάνε»
Λινα ΓιανναρουΔε χρειάστηκαν παρά ελάχιστες ώρες προκειμένου το ηχητικό ντοκουμέντο να κάνει το γύρο του ελληνικού Ιντερνετ. Πρόκειται για απόσπασμα από τη συγκλονιστική ζωντανή μετάδοση του ρεπόρτερ του ραδιοσταθμού Alpha, Γιώργου Kακούση, από την πλατεία Ομονοίας, το απόγευμα της Κυριακής. Μπροστά του εξελισσόταν ένα απίστευτο περιστατικό, ο άγριος ξυλοδαρμός ενός 15χρονου παιδιού από άνδρες των ΜΑΤ. «Είναι απίστευτο αυτό που βλέπω», ακούγεται να λέει. «Δέκα-δώδεκα άνδρες των ΜΑΤ έχουν πέσει πάνω σε ένα διαδηλωτή τον οποίο έχουν ήδη συλλάβει, τον τραβάνε, τον χτυπάνε με κλωτσιές και μπουνιές. Υπάρχουν δεκάδες πολίτες που μαγνητοσκοπούν τη σκηνή με τα κινητά τους και διαμαρτύρονται». «Βοήθεια ο άνθρωπος!» ακούγεται σπαρακτική η φωνή μιας γυναίκας, ενώ ο δημοσιογράφος απευθύνει έκκληση στους αστυνομικούς: «Βάλτε του τις χειροπέδες και πάρτε τον, μην τον δέρνετε, είναι ντροπή! Είναι 15 χρόνων, είναι δυνατόν;»Μια ημέρα μετά, το σοκ έχει δώσει τη θέση του στο θυμό. «Ακόμα χειρότερα, έχει δώσει τη θέση του στην απογοήτευση» λέει ο κ. Κακούσης στην «Κ». «Αισθάνομαι απέραντη απογοήτευση σαν άνθρωπος, όχι σαν δημοσιογράφος».Του ζητάμε να μας περιγράψει λεπτό προς λεπτό όσα είδε εκείνο το απόγευμα. «Τα ΜΑΤ είχαν ωθήσει μια ομάδα διαδηλωτών στην Ομόνοια. Απομονώνουν τρία άτομα, δύο κοπέλες και ένα αγόρι. Η μία κοπέλα καταφέρνει και φεύγει. Την άλλη τη στριμώχνουν στα σίδερα ενός σουβλατζίδικου πάνω στην πλατεία, την κρατάνε από το λαιμό. Πέφτουν πάνω στο αγόρι και το σαπίζουν στο ξύλο. Κυριολεκτικά. Υπήρχε κόσμος γύρω, κόσμος άσχετος, άνθρωποι με χαρτοφύλακες που φωνάζουν να σταματήσουν την αγριότητα. Αλλά οι αστυνομικοί τους απειλούν. Οταν τους φωνάζω ότι είμαι δημοσιογράφος και τους ζητώ τα στοιχεία τους, ρίχνουν στα πόδια μας χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Δεν σταματούν να χτυπάνε το παιδί. Το σηκώνουν απ’ τη ζώνη και τον πετάνε με το κεφάλι κάτω. Θηριωδία».Παρών στο συμβάν και ο κ. Ακης Κορδαλής, πολιτικός υπάλληλος της Αστυνομίας. Λέει στην «Κ»: «Ψάχνω απεγνωσμένα τους γονείς του παιδιού, θέλω να τους βοηθήσω! Να καταθέσω όσα είδα χθες (σ.σ. την Κυριακή) στην Ομόνοια». Με δυσκολία μπορεί να συγκρατήσει την οργή του για τη συμπεριφορά των συναδέλφων του. «Είμαι 11 χρόνια στο Σώμα, ποτέ ξανά δεν έχω δει κάτι παρόμοιο. Η στάση τους ήταν απερίγραπτη, ήταν απαράδεκτη! Το παιδί δεν έφταιγε! Το είδαμε όλοι. Ηταν με την κοπέλα του και προσπάθησαν να σώσουν μια φίλη τους. Τον πατήσανε στο λαιμό με το άρβυλο, με το σίδερο, τον σαπίσανε. Το παιδί έβγαζε αίμα απ’ τα αυτιά, απ’ τη μύτη. Είχε λιποθυμήσει και εξακολουθούσαν να τον χτυπάνε. Χτυπήσανε και άσχετους, άμαχο πληθυσμό, γυναίκες δίπλα μου. Η λέξη απανθρωπιά είναι λίγη να περιγράψει αυτό που συνέβη». Οπως λέει ο κ. Κορδαλής, όταν οι αστυνομικοί ολοκλήρωσαν το «έργο» τους, το κοινό τους εκλιπαρούσε να καλέσουν ασθενοφόρο. Αντί αυτού, μετέφεραν το παιδί στην κλούβα. «Απευθύνω έκκληση στους γονείς του νεαρού, πρέπει να τους βρω, καταλαβαίνετε; Πρέπει να καταθέσω όσα ξέρω, δεν μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα».



09/12/2008
Το μαθητικό ποτάμι της οργής!
Τoυ Χρήστου Κάτσικα

Όταν το κράτος και η βία σφίγγουν για μια ακόμη φορά τα δεσμά του Προμηθέα, τότε, δίκαια το ποτάμι της οργής των νέων και όλων όσων δεν σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, άπιστοι στις φλυαρίες των χορτασμένων και των πληρωμένων σοφών, συντρίβει τις όχθες που το περιορίζουν, προτάσσοντας ως ελπίδα του όλους αυτούς που δεν έχουν καμιά ελπίδα, υψώνοντας μαζί με τον προγραμματικό λόγο και το φραγγέλιο και φωνάζοντας στο κράτος και τη βία που μεταμφιέστηκαν σε τάξη: Κάνε πέρα αταξία· περνάει το παρθένο δάσος των σκοτωμένων φίλων μας. Αυτό είναι η φωνή μας. Οι προσευχές αντικαθίστανται από την οργή των δρόμων! Ο Αλέξανδρος, ο 15χρονος μαθητής, είχε στην τσέπη του ένα μικρό δωράκι για κάποια Νίκη που γιόρταζε. Το τρύπησε η σφαίρα του κράτους της καταστολής. Αυτή τη ΝΙΚΗ θα τη βρουν οι νεολαίοι και ο κόσμος της εργασίας. Θα νικήσουν αυτούς που τσαλαπατάνε τις ζωές τους. Κι όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν, χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, δεν έχει παρά να υποβληθεί στη βάσανο να κάνει λίγο πίσω ή λίγο μπρος και να δει τα πράγματα όπως έχουν, όπως φτιάχτηκαν κι όπως προοιωνίζονται για αύριο. Δύσκολα πράγματα, αλλά απολύτως αναγκαία. Στο λήμμα μαθητής, νεολαίος, πιστώνονται τώρα ξανά οι έννοιες: αλληλεγγύη, αγώνας.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ

ΤΟΠΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΥΡΝΑΒΟΥ

(εναλλακτικό μέσο επικοινωνίας)

www.alitheia.gr

Ξεκινώντας να διαπραγματευτώ το παραπάνω θέμα θα αναφερθώ πρώτα αδρά στον όρο επικοινωνία. Ο όρος επικοινωνία δηλώνει μία διαδικασία, μέσω της οποίας αποστέλλεται ένα μήνυμα από έναν πομπό σε έναν ή πολλούς δέκτες. Η λεκτική, η νοηματική και η γραπτή επικοινωνία είναι οι βασικές μορφές, μέσω των οποίων ο άνθρωπος κατάφερε να εξελιχθεί σε σχέση με τα άλλα έμβια όντα της γης και σε βάθος χρόνου δημιούργησε σχέσεις οικονομικές, κοινωνικές, ανταλλαγής. Δημιούργησε σε διάφορα μέρη της γης αξιοσημείωτους πολιτισμούς. Οι στιγμές του παρόντος χρόνου που ζούμε, σηματοδοτούνται από έντονες καθημερινές αλλαγές, διαμορφώνοντας νέες πραγματικότητες, διαταράσσοντας γνωστές ισορροπίες. Απέναντι σ’ αυτά τα νέα δεδομένα που προκαλούν έντονο προβληματισμό, φόβο, ανασφάλεια, αναστάτωση απαιτείται τεράστια δύναμη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, για την αποδοχή ή αντίσταση των κατακτηθέντων που χάνονται και των νέων που επιβάλλονται χωρίς τη θέλησή μας. Χάρη όμως στη ραγδαία ανάπτυξη και εξέλιξη της τεχνολογίας ο άνθρωπος δημιούργησε εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας, που βασίστηκαν στις πρωταρχικές μορφές όπως διαδίκτυο, μπλογκ, ιστοσελίδες, θέατρο δρόμου, ερασιτεχνικό ραδιόφωνο, τοπικό σταθμό τηλεόρασης, τοπικές εφημερίδες κ.λ, για εκφράσει ελεύθερα τη σκέψη του, τις απόψεις του, τον προβληματισμό του χωρίς λογοκρισία και κατεύθυνση από συγκεκριμένα κέντρα συμφερόντων. Έκανε έναν δημόσιο χώρο επικοινωνίας εναλλακτικό ή μία εναλλακτική κοινότητα επικοινωνίας σε σχέση με τη δημόσια σφαίρα. Αυτό το δημιούργησε μέσα από ένα σύστημα εθελοντών ή ατομικό με στόχο την άμεση πληροφόρηση μη ελεγχόμενη από τα κυρίαρχα μέσα. Προσβλέπει σε έναν ενεργό πολίτη-αναγνώστη, ο οποίος μέσα από αλληλεπίδραση και διαλεκτική σχέση θα προσλάβει το παραγόμενο νόημα από τη συνάντηση εικόνας-βίντεου-κειμένου. Ένα τέτοιο εναλλακτικό τοπικό έντυπο μέσο επικοινωνίας, που από τη στιγμή όμως που αναρτάται στο διαδίκτυο παίρνει τη μορφή του παγκόσμιου, είναι η έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας « Η ΑΛΗΘΕΙΑ» της επαρχίας ΤΥΡΝΑΒΟΥ. Έντυπο τοπικού χαρακτήρα που εκδίδεται από ένα ανδρόγυνο με μεράκι όπως φαίνεται, με στόχο κατά κύριο λόγο την ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας αφού στις σελίδες της πλειοψηφούν οι ειδήσεις τοπικού χαρακτήρα. Ένα έντυπο προσεγμένο (ο διευθυντής σύνταξης είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος) που όταν φθάσει στα χέρια σου σε έλκει να το ξεφυλλίσεις. Ο χαρακτήρας του φαίνεται να είναι μη κερδοσκοπικός, δεδομένου ότι τα έσοδα προέρχονται από συνδρομές (20 ευρώ ετησίως) και από διαφημίσεις τοπικού σχεδόν εξ ολοκλήρου χαρακτήρα. Απευθύνεται σε συγκεκριμένη ομάδα στόχου προσδιοριζόμενη με σαφήνεια (επαρχία ΤΥΡΝΑΒΟΥ) και προσαρμόζει ανάλογα το περιεχόμενο. Έτσι για την κοινωνία επίκεντρο είναι η ενημέρωση των πολιτών για τα προβλήματα που υπάρχουν, οι λύσεις που προτείνονται, η ενημέρωση για τρέχοντα θέματα και γενικότερα το κοινωνικό κέρδος. Δημιουργεί συνοχή στην τοπική κοινωνία προωθώντας κοινά στοιχεία, διαφυλάσσοντας την πολιτισμική τους κληρονομιά. Οι διαχειριστές του παραπάνω εντύπου φαίνεται να είναι δραστήριοι και δημιουργικοί πολίτες, διακινώντας μόνοι τους την εφημερίδα μέσω του ταχυδρομείου, του διαδικτύου στοχεύοντας και στη βελτίωση του γραμματισμού των πολιτών κάνοντάς τους συμμέτοχους στην παραγωγή και διανομή του περιεχομένου. Με την ενημέρωση που τους γίνεται για άμεσα και ευρύτερα θέματα που τους απασχολούν, βοηθιένται να ανταπεξέλθουν καλύτερα στις νέες προκλήσεις των καιρών, καθώς επίσης να αναμορφώσουν πράξεις και ιδέες για τον αυτοπροσδιορισμό τους, κάνοντας μία νέα αρχή ανταλλάσσοντας εμπειρίες με ανθρώπους οι οποίοι μοιράζονται την ίδια τύχη (αγροτική περιοχή). Θέτουν τα προβλήματα στις δημόσιες τοπικές υπηρεσίες, ώστε να μεριμνήσουν καλύτερα για τις ανάγκες τους. Ενημερώνονται για νέα προγράμματα επιχειρηματικότητας, εκπαίδευσης και απασχόλησης. Είναι γνωστό ότι η πολυφωνία είναι ένα από τα στοιχεία της δημοκρατίας και η συγκεκριμένη εφημερίδα δίνει βήμα σε δύο σελίδες της (ελεύθερο βήμα) να εκφραστούν απόψεις, χωρίς να επηρεάζονται από κυρίαρχα μέσα, γεγονός που μπορούμε να τη χαρακτηρίσουμε δημοκρατική. Συνοψίζοντας τις δεκαέξι σελίδες της «ΑΛΗΘΕΙΑΣ» εκτός της πρώτης που είναι κατατοπιστική για τα κύρια θέματα που θα διαπραγματευθεί, οι υπόλοιπες περιλαμβάνουν: ελεύθερο βήμα δύο σελίδες, τοπικά τέσσερις σελίδες, αγροτικά δύο σελίδες, κοινωνικά δύο σελίδες, αθλητικά μία σελίδα, φύρδην-μίγδην δύο σελίδες και πολιτισμός μία σελίδα. Φαίνεται καθαρά ότι το τοπικό έντυπο με τη θεματολογία του καλύπτει σε όλους τους τομείς όλους τους πολίτες της τοπικής κοινωνίας. Δεν μπορώ όμως να μη σχολιάσω τη γλώσσα η οποία είναι απλή και κατανοητή, οι δε φωτογραφίες που υπάρχουν αν και λίγες ασπρόμαυρες, εκπέμπουν τα μηνύματά τους τοποθετημένες προσεκτικά στις σελίδες σε αντίστοιχα θέματα, χωρίς να υπάρχει λεζάντα. Η σημασιολογία τους είναι να κάνει τον αναγνώστη ικανό να πεισθεί πάνω σε πράξεις και συγκεκριμένα γεγονότα. Ο Saussure μας λέγει ότι το σημείο είναι η «ολότητα που προκύπτει από τη σύνδεση ενός σημαίνοντος (η φωτογραφία) και ενός σημαινόμενου (έννοια)». Ο σχηματισμός του σημαίνοντος είναι αυθαίρετος, ενώ ο σχηματισμός της έννοιας σημαίνοντος-σημαινόμενου είναι αποτέλεσμα συνειρμών. Επομένως στην ανάγνωση των φωτογραφιών συναντούμε αυτές τις μορφές δηλ. σημαίνοντα που θα μας παραπέμψουν στις αντίστοιχες έννοιες των σημαινομένων. Θεωρώ ότι η εβδομαδιαία εφημερίδα « Η ΛΗΘΕΙΑ» εκείνο που την ενδιαφέρει είναι να φθάσει η είδηση στον πολίτη που στοχεύει και όχι ποιος παράγει την είδηση. Κάτι τέτοιο μας λέγει και ο Ουμπέρτο .Εκο δηλ. όχι να κερδηθεί η παραγωγή των ειδήσεων αλλά που στοχεύουν να φθάσουν. Τέλος νομίζω ότι το συγκεκριμένο εναλλακτικό έντυπο μέσο επικοινωνίας προσπαθεί να πληροφορήσει, να ερευνήσει , να αναδείξει τα τοπικά καθημερινά προβλήματα της τοπικής κοινωνίας της επαρχίας Τυρνάβου σε εβδομαδιαία βάση με σεβασμό στον αναγνώστη. Μέσω του διαδικτύου που δημοσιεύεται προσφέρει ταχύτητα στην ενημέρωση χωρίς να δεσμεύεται από τοπικές δυνάμεις και άλλα κέντρα συμφερόντων.

Αναπαραστάσεις του φύλου μέσα από τα ΜΜΕ (κεντρικό δελτίο ειδήσεων του MEGA)

Το ερώτημα που τίθεται για τα ΜΜΕ και συγκεκριμένα για την τηλεόραση είναι: α) κατά πόσο το παραγόμενο προϊόν εκφράζει τα ενδιαφέροντα του κοινού που την παρακολουθεί και δεν εκφράζει τα ενδιαφέροντα της ιδιοκτησίας του καναλιού; β) οι αξίες που προβάλλονται από την τηλεόραση υποδεικνύουν, οδηγούν, κατευθύνουν, καταδυναστεύουν ή και προσπαθούν να ελέγξουν τη σκέψη των ανθρώπων όσον αφορά την κατανόηση και ερμηνεία του παγκόσμιου γίγνεσθαι;
Για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τα παραπάνω ερωτήματα θα δώσω την ερμηνεία της λέξης αναπαράσταση. Αναπαράσταση λοιπόν είναι η εκ νέου παράσταση, η αποτύπωση, η επανάληψη και κατ’ επέκταση η απομίμηση. Επομένως γενικότερα η αναπαράσταση είναι η πιστή απεικόνιση γεγονότος ή έργου με λόγια ή κινήσεις ή πλαστικό ομοίωμα που γίνεται ξανά, για να αποκαλυφθούν λεπτομέρειες, για να μπορέσει μέσω των γεγονότων να συνθέσει κάποιος μια πράξη. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, χρειάζεται ένας πομπός και ένας δέκτης, στην προκειμένη περίπτωση της τηλεόρασης στο δελτίο ειδήσεων, ο πομπός είναι οι κεντρική παρουσιάστρια με τους συναδέλφους της στα παράθυρα και δέκτης ο τηλεθεατής. Αναμεταξύ του πομπού και του δέκτη υφίσταται μία πνευματική αλληλόδραση, που νομίζω ότι άλλους τους αφήνει απαθείς σε αυτό που βλέπουν και τα μηνύματα που εισπράττουν, ώστε να μη χαλάσουν την εικόνα και άλλους τους θέτει ζητήματα μεροληψίας, παραμόρφωσης και μέσω της αναπλαισίωσης να χαλάσουν την εικόνα φτιάχνοντας δική τους καινούρια. Έτσι ο ενεργός τηλεθεατής χτίζει μία σχέση, με την οποία αντιλαμβάνεται, ελέγχει και αναμορφώνει τον πομπό (δημοσιογράφο), την όλη επικοινωνιακή παραγωγή και την όλη φωτογραφία του. Η πρώτη οπτική αναπαράσταση (στην έναρξη των ειδήσεων) της παρουσιάστριας, που εκπέμπει ο πομπός, είναι η κατάληψη όλου του πλάνου της οθόνης, κοιτάζοντας κατάματα τον τηλεθεατή και με ύφος αποφασιστικό, ντύσιμο, μακιγιάζ, χτένισμα άψογο, χωρίς να προκαλεί ιδιαίτερα τονίζοντας όμως τη θηλυκότητά της, σου προκαλεί την αίσθηση ότι εγώ είμαι εδώ και έχω τον πρώτο λόγο. Σ’ αυτή την εικόνα καθοριστική συμβολή έχει ο φωτισμός και τα σκηνικά που υπάρχουν από πίσω της. Έτσι στο φόντο απαλά χρώματα και αίθουσα σύνταξης (που εκπέμπει μηνύματα) συνθέτουν την όλη φωτογραφία της. Μετά από λίγο ξεπροβάλλουν και τα παράθυρα όπου σου δίνουν την αίσθηση ότι ο κόσμος είναι διάφανος και ξεπροβάλλει μέσα από αυτά. Πάντοτε ή σχεδόν πάντοτε οι ίδιοι δημοσιογράφοι, στα ίδια παράθυρα τοποθετημένοι (νομίζω ιεραρχικά) καλοντυμένοι, σοβαροί, με μία αγωνία στο πρόσωπό τους, δίνουν ή σχολιάζουν τις ειδήσεις, σεβόμενοι την κεντρική παρουσιάστρια της οποίας το παράθυρο δεσπόζει στο κέντρο της οθόνης λίγο μεγαλύτερο από τα άλλα. Το παζλ των παραθύρων συμπληρωμένο πλέον με τρεις ανδρικές και δύο γυναικείες παρουσίες με σοβαρότητα και αγωνία στα πρόσωπά τους στερεοτυπικά και χρησιμοποιώντας ο καθένας το λεξιλόγιό του, το στυλ του, το ύφος του μας παρουσιάζουν το δελτίο ειδήσεων με ανισομερή τηλεοπτικό χρόνο ο καθένας υπέρ των ανδρών. Ο δε λόγος που χρησιμοποιούν σύμφωνα με τον Σ. Χατζησαββίδη («Ελληνική γλώσσα και δημοσιογραφικός λόγος», 1999, σ. 33), ο δημοσιογραφικός είναι «δημόσιος λόγος», είναι «πληροφοριακός, συχνά ιδεολογικά φορτισμένος, πειθαναγκαστικός, σπάνια επιστημονικός και πιο σπάνια λογοτεχνικός, αποφεύγει την πολυσημία, είναι ακριβολόγος, σαφής, σύντομος, υπακούει στους κανόνες της κοινωνικά αποδεκτής μορφής της γλώσσας, η δε δομή του δημοσιογραφικού κειμένου είναι προσανατολισμένη προς την αποτελεσματική πρόσληψή του από το δέκτη». Και συνεχίζει ο Χατζησαββίδης απαριθμώντας τις λειτουργίες του δημοσιογραφικού λόγου. Αυτές είναι: η λειτουργία της διαμεσολάβησης («ο δημοσιογραφικός λόγος διαμεσολαβεί μεταξύ της πραγματικότητας και του δέκτη»), η λειτουργία της πληροφόρησης-ενημέρωσης, η διαμορφωτική-παιδαγωγική λειτουργία, η κοινωνικοποιητική λειτουργία και η εξουσιαστική λειτουργία. Άλλοι προτείνουν άλλες λειτουργίες, συμπληρωματικές ή και αντίθετες. Για τον Μαρωνίτη, λ.χ., ο δημοσιογραφικός λόγος είναι «δημόσιος», «αντιεξουσιαστικός» και «εικονογραφικός» (βλ. την ανακοίνωσή του στα πρακτικά του συνεδρίου της ΕΣΗΕΑ «Δημοσιογραφία και γλώσσα», 2001, σ. 28-9).
Θεωρώ ότι αυτό το παζλ των εικόνων των παρουσιαστών του τηλεοπτικού δελτίου, είναι απόλυτα κατασκευαστικό, προσαρμοσμένο στις απαιτήσεις κατά μεγάλο μέρος του ιδιοκτήτη και των νούμερων της τηλε-ακροαματικότητας αναπαριστάνοντας ψεύτικη, φτιαχτή εικόνα των φύλων δεδομένου για έναν ενεργό θεατή που μόνη δύναμή του είναι να πατήσει το κουμπί της τηλεόρασης σε άλλη εκπομπή, η εικόνα που έρχεται στο μυαλό του είναι διαφορετική. Και για να γίνω κατανοητός την ίδια την τηλεπαρουσιάστρια την είδα να προσέρχεται να καταθέσει ως μάρτυς στο δικαστήριο και το όλο παρουσιαστικό (εικονικό θέαμα ήταν αποκρουστικό). Ο ένας δημοσιογράφος που μάχεται τον χουλιγκανισμό αποθανατήθηκε από τον φακό της τηλεόρασης να πετά μπουκάλι με νερό εναντίον του επόπτη. Επομένως η αναπαράσταση των φύλων από τα ΜΜΕ είναι όσο το δυνατό ρεαλιστική κατασκευή, εξαρτώμενη από το είδος της διαμεσολάβησης μεταξύ του πομπού και δέκτη. Προσπαθούν να εξάρουν χαρακτηριστικά που είναι σημαντικά όπως εξωτερική εμφάνιση, ήθος, αποφασιστικότητα, ανιδιοτέλεια, αντικειμενικότητα, ρεαλισμό. Όμως η ρεαλιστική αναπαράσταση του φύλου είναι ένα πολυσύνθετο ζήτημα για να ταυτοποιηθεί κάποιο πρόσωπο στη δημόσια και ιδιωτική σφαίρα. Απ’ έξω δεν μπορούμε να αφήσουμε τους Δημοσιογράφους του εξωτερικού ρεπορτάζ, οι οποίοι ταυτοποιούνται εντελώς διαφορετικά από τους συναδέλφους τους στο στούντιο εκπομπής. Είναι άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, με απλό στυλ και ντύσιμο συμμετέχοντες άμεσα στο χώρο της είδησης με εντελώς διαφορετική χρησιμοποιούμενη γλώσσα. Ο δε παρουσιαστής των αθλητικών ειδήσεων με φόντο ένα γήπεδο μοιάζει με τους παρουσιαστές των πολιτικών ειδήσεων. Τέλος ο παρουσιαστής του δελτίου καιρού είναι σαν ένα κουρδιστό ανθρωπάκι με συγκεκριμένο στήσιμο, δέσιμο των χεριών, στερεότυπο δείξιμο στο μετεωρολογικό χάρτη, συγκεκριμένο βηματισμό, σοβαρό και αγέλαστο ύφος μέσα στο φανταχτερό περίβλημα του κουστουμιού του. Όπως φαίνεται παραπάνω δεν είναι δύσκολο ο δέκτης να καταλάβει, ότι στο συγκεκριμένο κεντρικό δελτίο ειδήσεων υπάρχει ανδρική κυριαρχία. Αυτή η πολλαπλότητα των προσώπων, οι εντάσεις που δημιουργούνται και οι λεζάντες που βγαίνουν με την μετάδοση της είδησης, στόχο έχουν να προσελκύσουν τον δέκτη να συμμετάσχει στην ένταση και να παίξει ρόλο ενεργού πολίτη. Μπορεί κανείς να εντοπίσει ανισότητες, στερεότυπα και ελλείψεις στην αναπαράσταση του φύλου, έτσι όπως κωδικοποιείται μέσα από το δελτίο ειδήσεων. Ο παγκόσμιος κοινωνικός χώρος που διαμεσολαβείται από τα ΜΜΕ κατασκευάζοντας την ταυτότητα των φύλων, η οποία προβάλλεται μέσα από λεκτικούς χειρισμούς και οπτικά σύμβολα, χαρακτηρίζεται από ανισότητες, ελλείψεις και αποσιωπήσεις ως προς τις αναπαραστάσεις των δύο φύλων.

Παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα που ίσως λέει κάτι για…τις αναπαραστάσεις του φύλου.

«Το κουτί της Πανδώρας» 4-11-2008
«Γυναίκες από την Αφροδίτη - Άνδρες από τον Άρη»। Μια φορά και έναν καιρό οι ρόλοι ήταν καθορισμένοι। Ο άνδρας είχε το ρόλο του «κουβαλητή» και η γυναίκα είχε την ευθύνη της φροντίδας του νοικοκυριού. Οι ρόλοι όμως άλλαξαν. Η γυναίκα μπήκε στην παραγωγή, αλλά αντέγραψε το ρόλο του άνδρα. Η γυναίκα-στέλεχος επιχείρησης ήταν σκληρή, όπως ο άνδρας πρότυπο γιατί έπρεπε να αντέξει στην ανδροκρατούμενη αγορά. Στο σπίτι έπρεπε να ξαναπάρει το ρόλο της μάνας, της συζύγου, της ερωμένης.

Να εξοικειωθεί με τη φύση της ή ακόμη και με τις ενοχές της.।Ο άνδρας δεν μπορούσε να κατανοήσει το νέο ρόλο της γυναίκας, ούτε να αποδεχτεί την απώλεια του παραδοσιακού του ρόλου. Άρχισε να γίνεται παθητικός θεατής της «μετάλλαξης» της γυναίκας και να μπερδεύεται. Την ίδια ώρα, άνδρας και γυναίκα γίνονται θύματα των «πρέπει» της σόου μπιζ. Όχι μόνο, δεν ξέρουν ποιοι είναι, αλλά πρέπει να είναι και όπως τους περιγράφουν τα περιοδικά και οι τηλεοράσεις, οι μόδιστροι και οι εταιρείες καλλυντικών. Τί συμβαίνει τελικώς; Γιατί η γυναίκα της δεκαετίας του ’60 που πέταγε το σουτιέν σε ένδειξη απελευθέρωσης, σήμερα ζητά αγωνιωδώς το επώνυμο σουτιέν που θα αγοράσει;Γιατί ο άνδρας αποδέχθηκε όχι μόνο, έναν παθητικό ρόλο, αλλά και την σταδιακή αποδοχή ενός θηλυπρεπούς προτύπου; Άνδρες από τον Άρη, γυναίκες από την Αφροδίτη; Πόσο ευθύνονται οι βιολογικοί λόγοι για τις διαφορές των δύο φύλων; Φταίει η διαφορετικότητα των εγκεφάλων ή τα ανεγκέφαλα πρότυπα; Με τον Κώστα Βαξεβάνη.।Σήμερα Τρίτη 4 Νοεμβρίου στις 24:00, στον Alpha.