ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ!
από την ταινία «Μάθε παιδί μου γράμματα»

Πολύ καιρό τώρα το «καζάνι σιγόβραζε» και εννοώ ότι σχεδόν κάθε εβδομάδα γινόμασταν μάρτυρες απεργιακών κινητοποιήσεων, συγκεντρώσεων, καταλήψεων, αποχών των μαθητών, φοιτητών από τα μαθήματά τους, κλείσιμο δρόμων και κάθε άλλου είδους διαμαρτυριών από όλες σχεδόν τις κοινωνικές τάξεις. Όλοι είχαν άδικο εκτός από το κράτος, το οποίο στιβαρό, σίγουρο για τον εαυτό του ότι βαδίζει στο σωστό δρόμο (μονόδρομο λιτότητας για τους ελεγχόμενους βέβαια) και τα ΜΜΕ που ανάλογα με τον ιδιοκτήτη τους μετέδιδαν την επικαιρότητα κατά τα δικά τους συμφέροντα, επικεντρώνοντας σε μία τάξη ελίτ, αγνοώντας ή περνώντας επιδερμικά την καθημερινότητα του πολίτη, του συνταξιούχου, του μικροβιοτέχνη, του αγρότη, του φοιτητή, του μαθητή. Ο άδικος θάνατος του δεκαπεντάχρονου αγοριού (δολοφονία) έκανε το καζάνι να φουσκώσει, να ξεχειλίσει. Αυθόρμητα η νεολαία σχημάτισε ποτάμια σε όλους τους δρόμους από το βορρά ως το νότο διαδηλώνοντας, βροντοφωνάζοντας συνθήματα, βγάζοντας από μέσα τους τη φλόγα που σιγόκαιγε για τα προβλήματα που την απασχολούν. Με αγανάκτηση ξεχύθηκε στους δρόμους για να εισακουστεί. Εδώ και πάρα πολύ καιρό τα ΜΜΕ είχαν μόνιμο πεδίο ενασχόλησης στην ενημέρωση του πολίτη το Βατοπέδι. Ποιος πουλούσε ποιος αγόραζε ο μαθητής, ο αγρότης, ο μικρομεσαίος, ο φοιτητής; Τα καθημερινά προβλήματα του πολίτη τι έγιναν λύθηκαν; Πού προβάλλονταν, ποιος ασχολούνταν μ’ αυτά; Τα προβλήματα του φοιτητή τι έγιναν; Ασχολούνταν κανένα ΜΜΕ με αυτά; Πρόβαλαν τις καταλήψεις, τα αιτήματα; Α! ναι ξέχασα ασχολούνταν και ενημέρωναν για την ανατατοποίηση των κολλεγίων. Τρεις μέρες τώρα βλέπουμε ζωντανά στα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης λεπτό προς λεπτό τις εικόνες των εξελίξεων κατά τα δύο τρίτα του εικοσιτετραώρου, τονίζοντας τις καταστροφές και παραβλέποντας ή προσπερνώντας ταχύτατα την ωμή βία απέναντι στη νεολαία (ξυλοδαρμούς, πυροβολισμούς). Ο κάθε ιθύνων κομψοντυμένος στο τηλεοπτικό παράθυρο μας έδινε τη σοφία του για το ποιος φταίει θέλοντας να μας πείσει ότι εμείς ο απλός φτωχός λαός ψηφίζει νόμους και παίρνει αποφάσεις. Γίναμε ρεζίλι στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο μας λένε νομίζοντας ότι εμείς ξεχάσαμε τι έγινε στη Γαλλία το 2005. Συναντήθηκαν όλοι οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων να αντιμετωπίσουν την κρίση από κοινού και εγώ, όπως και πολλοί άλλοι φαντάζομαι να αναρωτιούνται γιατί δεν συναντιούνται να επιστρέψουν και τη δημόσια περιουσία στο λαό που πούλησαν ή να λύσουν τα προβλήματά του; Ακούσαμε από τα τηλεοπτικά μέσα ΜΜΕ, ότι οι πολίτες μαζί με την αστυνομία πήραν το νόμο στα χέρια τους (έμποροι Λάρισας και Πάτρας), χωρίς όμως να μας δείξουν τον ανελέητο ξυλοδαρμό μίας κοπέλας από τους πολίτες (καταγγελία διαδηλωτή). Σίγουρα δεν προσυπογράφω τις ακρότητες (εμπρησμοί, πλιάτσικο) που διαδραματίζονταν ζωντανά μπροστά στους δέκτες των τηλεοράσεων, αλλά διαμαρτύρομαι έντονα ως ενεργός τηλεθεατής και λέω να παρουσιάζουν όλη την αλήθεια στο λαό πέρα από τα συμφέροντα των καναλαρχών, συντεχνιών, και κομμάτων. Με το που θα κοπάσουν τα γεγονότα γιατί σαν ευνομούμενη δημοκρατική χώρα αυτό θα γίνει και υπεράνω του νόμου δεν είναι κανένας πολίτης, θα ακούσουμε σοφίες, αναλύσεις από «σοφούς» για το «τίς πταίει» (άκρη δεν θα βρεθεί) και θα αποτελέσει και μια άριστη ευκαιρία για όλους (ΜΜΕ, πολιτικά κόμματα) να μην ασχοληθούν με την καθημερινότητα του πολίτη. Γι’ αυτό βροντοφωνάζω «ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΡΕ!». Σ’ αυτή την κατεύθυνση κινούμαι και θα συνεχίσω να κινούμαι.

Καθημερινή
09/12/2008

«Είχε λιποθυμήσει και εξακολουθούσαν να τον χτυπάνε»
Λινα ΓιανναρουΔε χρειάστηκαν παρά ελάχιστες ώρες προκειμένου το ηχητικό ντοκουμέντο να κάνει το γύρο του ελληνικού Ιντερνετ. Πρόκειται για απόσπασμα από τη συγκλονιστική ζωντανή μετάδοση του ρεπόρτερ του ραδιοσταθμού Alpha, Γιώργου Kακούση, από την πλατεία Ομονοίας, το απόγευμα της Κυριακής. Μπροστά του εξελισσόταν ένα απίστευτο περιστατικό, ο άγριος ξυλοδαρμός ενός 15χρονου παιδιού από άνδρες των ΜΑΤ. «Είναι απίστευτο αυτό που βλέπω», ακούγεται να λέει. «Δέκα-δώδεκα άνδρες των ΜΑΤ έχουν πέσει πάνω σε ένα διαδηλωτή τον οποίο έχουν ήδη συλλάβει, τον τραβάνε, τον χτυπάνε με κλωτσιές και μπουνιές. Υπάρχουν δεκάδες πολίτες που μαγνητοσκοπούν τη σκηνή με τα κινητά τους και διαμαρτύρονται». «Βοήθεια ο άνθρωπος!» ακούγεται σπαρακτική η φωνή μιας γυναίκας, ενώ ο δημοσιογράφος απευθύνει έκκληση στους αστυνομικούς: «Βάλτε του τις χειροπέδες και πάρτε τον, μην τον δέρνετε, είναι ντροπή! Είναι 15 χρόνων, είναι δυνατόν;»Μια ημέρα μετά, το σοκ έχει δώσει τη θέση του στο θυμό. «Ακόμα χειρότερα, έχει δώσει τη θέση του στην απογοήτευση» λέει ο κ. Κακούσης στην «Κ». «Αισθάνομαι απέραντη απογοήτευση σαν άνθρωπος, όχι σαν δημοσιογράφος».Του ζητάμε να μας περιγράψει λεπτό προς λεπτό όσα είδε εκείνο το απόγευμα. «Τα ΜΑΤ είχαν ωθήσει μια ομάδα διαδηλωτών στην Ομόνοια. Απομονώνουν τρία άτομα, δύο κοπέλες και ένα αγόρι. Η μία κοπέλα καταφέρνει και φεύγει. Την άλλη τη στριμώχνουν στα σίδερα ενός σουβλατζίδικου πάνω στην πλατεία, την κρατάνε από το λαιμό. Πέφτουν πάνω στο αγόρι και το σαπίζουν στο ξύλο. Κυριολεκτικά. Υπήρχε κόσμος γύρω, κόσμος άσχετος, άνθρωποι με χαρτοφύλακες που φωνάζουν να σταματήσουν την αγριότητα. Αλλά οι αστυνομικοί τους απειλούν. Οταν τους φωνάζω ότι είμαι δημοσιογράφος και τους ζητώ τα στοιχεία τους, ρίχνουν στα πόδια μας χειροβομβίδες κρότου-λάμψης. Δεν σταματούν να χτυπάνε το παιδί. Το σηκώνουν απ’ τη ζώνη και τον πετάνε με το κεφάλι κάτω. Θηριωδία».Παρών στο συμβάν και ο κ. Ακης Κορδαλής, πολιτικός υπάλληλος της Αστυνομίας. Λέει στην «Κ»: «Ψάχνω απεγνωσμένα τους γονείς του παιδιού, θέλω να τους βοηθήσω! Να καταθέσω όσα είδα χθες (σ.σ. την Κυριακή) στην Ομόνοια». Με δυσκολία μπορεί να συγκρατήσει την οργή του για τη συμπεριφορά των συναδέλφων του. «Είμαι 11 χρόνια στο Σώμα, ποτέ ξανά δεν έχω δει κάτι παρόμοιο. Η στάση τους ήταν απερίγραπτη, ήταν απαράδεκτη! Το παιδί δεν έφταιγε! Το είδαμε όλοι. Ηταν με την κοπέλα του και προσπάθησαν να σώσουν μια φίλη τους. Τον πατήσανε στο λαιμό με το άρβυλο, με το σίδερο, τον σαπίσανε. Το παιδί έβγαζε αίμα απ’ τα αυτιά, απ’ τη μύτη. Είχε λιποθυμήσει και εξακολουθούσαν να τον χτυπάνε. Χτυπήσανε και άσχετους, άμαχο πληθυσμό, γυναίκες δίπλα μου. Η λέξη απανθρωπιά είναι λίγη να περιγράψει αυτό που συνέβη». Οπως λέει ο κ. Κορδαλής, όταν οι αστυνομικοί ολοκλήρωσαν το «έργο» τους, το κοινό τους εκλιπαρούσε να καλέσουν ασθενοφόρο. Αντί αυτού, μετέφεραν το παιδί στην κλούβα. «Απευθύνω έκκληση στους γονείς του νεαρού, πρέπει να τους βρω, καταλαβαίνετε; Πρέπει να καταθέσω όσα ξέρω, δεν μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα».



09/12/2008
Το μαθητικό ποτάμι της οργής!
Τoυ Χρήστου Κάτσικα

Όταν το κράτος και η βία σφίγγουν για μια ακόμη φορά τα δεσμά του Προμηθέα, τότε, δίκαια το ποτάμι της οργής των νέων και όλων όσων δεν σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους, άπιστοι στις φλυαρίες των χορτασμένων και των πληρωμένων σοφών, συντρίβει τις όχθες που το περιορίζουν, προτάσσοντας ως ελπίδα του όλους αυτούς που δεν έχουν καμιά ελπίδα, υψώνοντας μαζί με τον προγραμματικό λόγο και το φραγγέλιο και φωνάζοντας στο κράτος και τη βία που μεταμφιέστηκαν σε τάξη: Κάνε πέρα αταξία· περνάει το παρθένο δάσος των σκοτωμένων φίλων μας. Αυτό είναι η φωνή μας. Οι προσευχές αντικαθίστανται από την οργή των δρόμων! Ο Αλέξανδρος, ο 15χρονος μαθητής, είχε στην τσέπη του ένα μικρό δωράκι για κάποια Νίκη που γιόρταζε. Το τρύπησε η σφαίρα του κράτους της καταστολής. Αυτή τη ΝΙΚΗ θα τη βρουν οι νεολαίοι και ο κόσμος της εργασίας. Θα νικήσουν αυτούς που τσαλαπατάνε τις ζωές τους. Κι όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν, χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, δεν έχει παρά να υποβληθεί στη βάσανο να κάνει λίγο πίσω ή λίγο μπρος και να δει τα πράγματα όπως έχουν, όπως φτιάχτηκαν κι όπως προοιωνίζονται για αύριο. Δύσκολα πράγματα, αλλά απολύτως αναγκαία. Στο λήμμα μαθητής, νεολαίος, πιστώνονται τώρα ξανά οι έννοιες: αλληλεγγύη, αγώνας.