ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΕΣΤΙΑ
Επί του πιεστηρίου...
Ήταν η τελευταία εφημερίδα στον κόσμο που τυπωνόταν με τη μέθοδο της λινοτυπίας και της στερεοτυπίας. Τώρα που η «Εστία» πέρασε στη νέα τεχνολογία, διπλώνεται όπως όλες οι εφημερίδες και ξεφυλλίζεται από τα δεξιά. (Το ΒΗΜΑ, 21/12/1997)
Θα έλεγα ψέματα ότι ξαναπήρα αυτή την εφημερίδα στα χέρια μου να τη διαβάσω. Ήξερα βέβαια ότι υπάρχει βλέποντάς την που και που στα περίπτερα κρεμασμένη με κάποιο μανταλάκι ή κρατώντας την που και που κάποιος διαβάζοντάς την επιδεικτικά. Με το που την πήρα στα χέρια μου τρία πράγματα μου έκαναν εντύπωση. Πρώτα τα μεγάλα bold γράμματα του ονόματός της. Δεύτερο τα ονόματα των διευθυντών της: Άδωνις Κύρου, Αχιλλεύς Κύρου, Κύρος Κύρου, Άδωνις Κ. Κύρου και κάπου στο δεξιό μέρος Αλέξης Ζαούσης. Πρόκειται για έκδοση οικογενειακή κάτι που θυμίζει την λαϊκή ρήση «Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει». Για μένα αυτό σημαίνει ότι και η ιδεολογία της είναι προσωπική, κατευθυνόμενη από τους ίδιους. Τρίτον ο προτωσέλιδος τίτλος της: «Επικίνδυνη άνοδος του ΠΑΣΟΚ». Αν από μία ανοδική δημοσκόπηση ενός κόμματος, που κυβέρνησε τη χώρα για πολλά χρόνια χάνοντας την εξουσία, τείνει τουλάχιστον δημοσκοπικά να επανέλθει στην εξουσία, γίνεται επικίνδυνο, τότε τον τίτλο ας τον κρατήσουν για τον εαυτό τους. Αν δεν σταματούσαν να παράγονται οι μήτρες της στερεοτυπίας, ίσως ακόμη να τυπωνόταν με τη μέθοδο της λινοτυπίας και στερεοτυπίας, αρνούμενη να κάνει βήματα εκσυγχρονισμού και προόδου.
Αναγκαστικά λοιπόν ακολούθησε τη νέα τεχνολογία στο τύπωμα όπως όλες οι άλλες εφημερίδες, αλλά εκεί που έμεινε παραδοσιακή είναι η γλώσσα και η στίξη. Χρησιμοποιεί την απλή καθαρεύουσα και το πολυτονικό σύστημα, αρνούμενη να ακολουθήσει τη μεταρρύθμιση που έγινε στην ορθογραφία το 1982. Οι σελίδες της είναι παραδοσιακές μεγάλου μεγέθους, λίγες (οχτώ τον αριθμό) και το λιγοστό χρώμα που έχει είναι το γαλάζιο. Το ύφος της είναι σοβαρό και καλύπτει ευρεία γκάμα ειδήσεων της χώρας και του εξωτερικού επιλεκτικά και περιληπτικά. Στην πέμπτη σελίδα της μόνο έχει έξι φωτογραφίες ασπρόμαυρες ιδίου μεγέθους, παρμένες από διάφορα πρακτορεία ή κανάλια τα οποία αναφέρει και συνοδεύονται με αναλυτική λεζάντα από κάτω. Δεν υπάρχουν διαφημίσεις που αυτό σημαίνει ότι δεν έχει μεγάλη κυκλοφορία και δεν την προτιμούν οι διαφημιστές. Απευθύνεται όπως και η ίδια αναφέρει σε διαφήμισή της στην τελευταία σελίδα σε σοβαρό και ποιοτικό αναγνωστικό κοινό. Φαίνεται να μην παίρνει γραμμή από κάποιους ή κάποια κέντρα αποφάσεων, ακολουθεί γραμμή δική της και όποιοι την διαβάζουν πρέπει να είναι παραδοσιακοί, φανατικοί, «κολλημένοι» μαζί της. Τελικά σύμφωνα με το συγκεκριμένο φύλλο (10/11/2008) που διάβασα και ορισμένα μόνο πρωτοσέλιδα που βρήκα στο διαδίκτυο, έχω την εντύπωση ότι είναι μία εφημερίδα που ασχολείται με την πολιτική και τον πολιτισμό προειδοποιώντας για τους κινδύνους που υπάρχουν, σύμφωνα με τη γνώμη της βέβαια, παραμένει παραδοσιακή, συντηρητική, απευθυνόμενη σε μικρό και συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό κυρίως ανώτερης και μεσαίας τάξης. Παρ’ όλα αυτά όμως εκδίδεται για 115 έτη με συνολικά φύλλα 38225.

ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΜΕ

Η προπαγάνδα στην περίπτωση του Μπάρακ Ομπάμα (τεκμηριώστε με βάση τις θεωρητικές τοποθετήσεις των σχολών ΜΜΕ και το μοντέλο του Νόαμ Τσόμσκυ).

Η παραπάνω ερώτηση τέθηκε σε πενταμελή ομάδα να τη διερευνήσει και να απαντήσει σχετικά. Πράγματι απάντησαν πέντε φοιτήτριες από τις οποίες η μία δεν ανήκει στην ομάδα. Δεν απάντησε η Πολίνα.
Το θέμα της ερώτησης θεωρώ ότι προσεγγίστηκε μονομερώς στο κομμάτι της τεκμηρίωσης χρησιμοποιώντας μόνο το μοντέλο του Τσόμσκυ. Δεν αναφέρθηκαν οι δύο βασικές σχολές της Φρανκφούρτης και του Μπέρμιγχαν σχετικά με τα ΜΜΕ. Η προπαγάνδα που παρουσίασαν οι συμφοιτήτριες επίσης αφορά το ένα σκέλος της εκλογικής εκστρατείας του Μπάρακ Ομπάμα δηλ. το κομμάτι διεκδίκησης της προεδρίας στην τελική ευθεία για το Λευκό Οίκο και άφησαν απ’ έξω το κομμάτι της διεκδίκησης του χρίσματος, όπου για αρκετό χρονικό διάστημα δινόταν «μάχη» για το χρίσμα. Την περίοδο του χρίσματος, ενώ οι αντίπαλοι προέρχονταν από τον ίδιο χώρο με το ίδιο πρόγραμμα, η προπαγάνδα του επικεντρώθηκε στο ίδιο το άτομο δηλ. τον εαυτό του. Πίστευε στο εαυτό του για τις δυνατότητες που έχει ό ίδιος, ανεξάρτητα από τις επιθέσεις που δεχόταν. Παρουσιάζει μια νέα μορφή σκέψης που χαρακτηρίζεται από ευστροφία και διαυγή τρόπο έκθεσης των γεγονότων με κεντρικό στόχο να είναι ευνόητη. Χρησιμοποιεί τον ορθό λόγο και εκλαϊκεύει την κριτική του πρακτικού λόγου σε ότι αφορά την οικονομία, την καθημερινότητα του πολίτη και γενικότερα στην κοινωνική πολιτική. Οι λόγοι του ασκούσαν επίδραση πάνω στον άνθρωπο των γεγονότων που πραγματοποιούνταν στην πραγματική ζωή. Τόνιζε τα πεδία της ηθικής στους τομείς της οικογενειακής ζωής, της πολιτικής, κοινωνικής οργάνωσης και δράσης.
Παίρνοντας το χρίσμα για την προεδρία αλλάζει την προπαγάνδα του για την κατάκτηση της εξουσίας. Όχι μόνο ο ίδιος, αλλά και τα ΜΜΕ. Αντιμετωπίζει με θάρρος και ψυχραιμία όσα του προσάπτουν για το ότι είναι Αφροαμερικανός και ακόμα για το ίδιο το όνομά του Χουσεΐν. Οι ειδήσεις άρχισαν να φιλτράρονται από τα ΜΜΕ και να διοχετεύονται κατευθυνόμενες στην προσωπική του ζωή, ιδιωτικές στιγμές με στόχο να πλήξουν την ακεραιότητα του χαρακτήρα του. Οι αρνητικές διαφημίσεις από τον αντίπαλο και η συνεχής ανατροφοδότηση κάνουν το γύρω του κόσμου λόγω του συστήματος της εκλογής των Αμερικανών. Ο Μπάρακ Ομπάμα όμως επιλέγει την είδηση που διοχετεύει στα ΜΜΕ, σχετικά με το τι θα πράξει αν εκλεγεί πρόεδρος, χωρίς να χρησιμοποιεί αρνητική διαφήμιση. Πείθοντας τον λαό χρηματοδοτείται γενναία από πηγές και κατορθώνει να μπει στα σπίτια εκατομμυρίων Αμερικανών με διαφήμιση σε ώρα μεγάλης ακροαματικότητας, πριν σημαντικού αγώνα ράκμπι. Δείχνει να είναι ο καθοδηγητής επιλέγοντας τους συνεργάτες του (αντιπρόεδρο). Ο ίδιος δεν δίνει σημασία στη στοχοποίησή του διατηρώντας ψυχροπολεμικό κλίμα. Δεν διστάζει ο ίδιος να διαψεύσει ή να ζητήσει συγγνώμη για κάποιο σφάλμα που έκανε ή να ανατροφοδοτήσει κάποια ιδέα του. Θεωρώ ότι τα παραπάνω συνάδουν με το μοντέλο του Νόαμ Τσόμσκυ, για το μοντέλο της προπαγάντας, καθώς επίσης και με τις θεωρητικές τοποθετήσεις των σχολών ΜΜΕ. Η προσπάθεια των συμφοιτητριών ήταν καλή, αν και περίμενα να υπάρχει πιο πλούσιο φωτογραφικό υλικό σχετικά με την προπαγάντα του Μπάρακ Ομπάμα, καθώς επίσης και στοιχεία σχετικά με την ηλικία και το ρόλο του χρώματος.

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ, ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ (Πήτερ Γκόλντινγκ και Γκραίηαμ Μέρντοκ) ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Πολιτικοί και ακαδημαϊκοί στη σημερινή μας εποχή συμφωνούν ότι τα συστήματα επικοινωνίας, είναι μέρος της «πολιτισμικής βιομηχανίας» και αυτό γιατί η λειτουργία τους παρουσιάζει ομοιότητες και διαφορές με τη λειτουργία της οικονομίας. Τα παραγόμενα αγαθά από τα ΜΜΕ ακολουθούν και τείνουν να ενσωματωθούν στη γενική δομή της κοινωνίας βοηθώντας μέσω των λόγων, κειμένων και εικόνων να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε τον κόσμο. Αξιοσημείωτο όμως είναι οι συνέπειες που προκαλούν οι διάφοροι τρόποι χρηματοδότησης της πολιτισμικής παραγωγής και αφορούν το κάθε τι που φαίνεται στους λόγους, κείμενα, αναπαραστάσεις στο δημόσιο χώρο και το σημαντικότερο την πρόσβαση που έχει το κοινό σ’ αυτό. Για να μπορέσουμε να μελετήσουμε τα παραπάνω θα πρέπει μαζί με την κριτική ανάλυση να συμπεριλάβουμε και την εμπειρική έρευνα, που ασχολείται με πρακτικά ζητήματα αφ’ ενός και αφ’ ετέρου με την πολιτική που εφαρμόζεται. Επίσης σημαντικό ρόλο παίζουν και οι πολιτισμικές σπουδές, όπου μαζί με την κριτική ανάλυση ασχολούνται με τη συγκρότηση και άσκηση της εξουσίας. Ωστόσο όμως στον τρόπο προσέγγισης τους διαφέρουν, γι’ αυτό υπάρχουν μέχρι σήμερα. Η κριτική πολιτική οικονομία εντάσσεται θεσμικά στις κοινωνικές επιστήμες, χωρίς βέβαια να αποτελεί κλάδο ξεχωριστό και οι μελετητές της προέρχονται από τις τάξεις των οικονομολόγων, των πολιτικών επιστημών και των κοινωνιολόγων. Οι σχολές όμως και τα προγράμματα των πολιτισμικών σπουδών εντάσσονται στα τμήματα των ανθρωπιστικών σπουδών και οι μελετητές προέρχονται από τις ανθρωπιστικές και ιστορικές σπουδές. Εξαιτίας αυτής της διαφοράς φυσικό είναι να αντιμετωπίζουν το θέμα της επικοινωνίας, η καθεμιά σύμφωνα με τα ενδιαφέροντά τους χρησιμοποιώντας διαφορετικά σημεία αναφοράς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούν να υπερβούν τα θεωρητικά τους όρια όπως και συμβαίνει πολλάκις. Έτσι έχουμε δύο ρεύματα όπου οι πολιτισμικές σπουδές ασχολούνται με τη μελέτη: α) της ανάλυσης των πολιτισμικών κειμένων, μεταξύ των οποίων και αυτά που παράγει η βιομηχανία των ΜΜΕ. Τα δε νοήματα που προκύπτουν είναι μεταβλητά και συναρτώνται από τα συμφραζόμενα της συνολικής αφήγησης, με το είδος του προγράμματος, τη διαφήμιση του προγράμματος και των πρωταγωνιστών. β) Εξετάζουν πώς ερμηνεύει το κοινό τα παραγόμενα προϊόντα των ΜΜΕ και πώς τα εντάσσουν στην προϋπάρχουσα γνώση του αλλά και στη ζωή του. Το ακροατήριο σ’ αυτή την περίπτωση είναι ενεργό υποκείμενο που προσπαθεί να κατανοήσει και να νοηματοδοτήσει τη θέση του. Δεν δέχεται παθητικά τα παραγόμενα προϊόντα ενός κυρίαρχου συστήματος. Όμως το πρόβλημα που υπάρχει, είναι η ανάλυση για την πολιτισμική βιομηχανία, που μας δίνουν οι πολιτισμικές σπουδές, όπου δεν ασχολούνται καθόλου με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ως βιομηχανία, καθώς επίσης και πώς η οικονομική οργάνωσή της επηρεάζει την κυκλοφορία του νοήματος και την παραγωγή. Επίσης δεν παίρνει υπ’ όψη της καθόλου τη θέση που κατέχουν οι καταναλωτές στον οικονομικό σχηματισμό για τις επιλογές τους. Η κριτική ανάλυση ενστερνίζεται τη ρεαλιστική αντιμετώπιση των φαινομένων που μελετά και χρησιμοποιεί κατασκευές που υπάρχουν στον πραγματικό κόσμο. Είναι επίσης υλιστική και ενδιαφέρεται για την αλληλεπίδραση ανθρώπων και υλικού περιβάλλοντος. Δεν αγνοεί και την ιστορική διάσταση η οποία την κάνει να διαφέρει από άλλες προσεγγίσεις που ανακόπτονται από τον ιστορικό χρόνο και χώρο. Η κριτική πολιτική οικονομία διαφέρει από την κυρίαρχη μορφή οικονομικής επιστήμης σε τέσσερα βασικά σημεία. Πρώτον, είναι ολιστική. Δεύτερον, είναι ιστορική. Τρίτον, ένα από τα κεντρικά μελετήματά της είναι η ισορροπία καπιταλιστικής δράσης και παρεμβατικής εξουσίας του πολίτη. Τέταρτον, και ίσως σημαντικότερο απ’ όλα, δεν περιορίζεται σε τεχνικά ζητήματα αποδοτικότητας, αλλά καταπιάνεται με βασικά ζητήματα ηθικής όπως είναι η δικαιοσύνη, η ισότητα και το κοινό καλό. Ενώ η παραδοσιακή οικονομική επιστήμη θεωρεί την «οικονομία» έναν διακριτικό και εξειδικευμένο χώρο, η κριτική πολιτική οικονομία ενδιαφέρεται για την αλληλεπίδραση της οικονομικής οργάνωσης και της πολιτικής, κοινωνικής και πολιτισμικής ζωής. Στη φιλελεύθερη πολιτική οικονομία όμως τα παραγόμενα προϊόντα λειτουργούν ανταγωνιστικά, ώστε οι καταναλωτές να έχουν την ευκαιρία να κάνουν επιλογές προς όφελος τους. Γι’ αυτό μας λέγει ο Άνταμ Σμιθ πολλές κυβερνήσεις ιδιωτικοποιούν τους δημόσιους οργανισμούς, για να αυξήσουν τις επιλογές του καταναλωτή. Το ζήτημα όμως είναι ότι κυρίαρχη οικονομική επιστήμη επικεντρώνεται στα κυρίαρχα άτομα του καπιταλισμού ενώ η κριτική πολιτική οικονομία ξεκινά από σύνολα κοινωνικών σχέσεων και από τις σχέσεις εξουσίας. Έτσι οι εργαλειοκράτες ασχολούνται με το πώς οι κεφαλαιοκράτες χρησιμοποιούν την οικονομική τους δύναμη, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τους στο σύστημα της αγοράς μέσω της δημόσιας ελεγχόμενης πληροφόρησης. Η κυβέρνηση επομένως με τους επιχειρηματίες παίρνουν τη μερίδα του λέοντος στις ειδήσεις. Οι δε μεγάλες εταιρείες μπορούν να ελέγχουν επιλεκτικά εφημερίδες, τηλεοπτικά προγράμματα καθορίζοντας τη γραμμή που θα ακολουθήσουν. Όμως δεν το κατορθώνουν πάντα αυτό, γι’ αυτό θέτουν όρια και κινούνται σε συγκεκριμένες δομές. Οι δομές όμως αυτές δεν είναι στατικές, αλλά αναπαράγονται και μεταβάλλονται διαρκώς μέσω της καθημερινής δράσης. Ο Μάικλ Σάντσον μας λέει ότι η πολιτική οικονομία σχετίζει απ’ ευθείας τα προϊόντα της ειδησεογραφίας με την οικονομική δομή της οργάνωσης των ειδήσεων. Η κριτική πολιτική οικονομία είναι βέβαια ιστορική και σύμφωνα με τον Φερνάν Μπρωντέλ, εκείνο που την ενδιαφέρει είναι πως ο γρήγορος χρόνος των γεγονότων, αντικείμενο της αφηγηματικής παραδοσιακής ιστορίας, σχετίζεται με τους αργούς αλλά αισθητούς ρυθμούς, που χαρακτηρίζουν τη σταδιακά εξελισσόμενη ιστορία των οικονομικών σχηματισμών και των συστημάτων κυριαρχίας. Οι ιστορικές διεργασίες που έχουν κεντρική θέση στην κριτική πολιτική οικονομία της κουλτούρας είναι: η ανάπτυξη των μέσων, η αυξανόμενη επιρροή των ειδήσεων, η εμπορευματοποίηση και ο μεταβαλλόμενος ρόλος της κρατικής και κυβερνητικής παρέμβασης. Εξαιτίας των ιδιωτικοποιήσεων και συρρικνώσεων των δημόσιων οργανισμών οι μεγάλες επιχειρήσεις ελέγχουν ολοένα και περισσότερο την παραγωγή των ΜΜΕ σύμφωνα με τα συμφέροντα και τους στόχους τους. Αυτό το επιτυγχάνουν με δύο τρόπους: α) αυξάνοντας το μερίδιο της πολιτισμικής παραγωγής και β) με τον έλεγχο της πολιτισμικής δραστηριότητας μέσω της διαφήμισης και των χορηγιών. Έτσι έχουμε από το ένα μέρος τους εκπροσώπους της πολιτικής οικονομίας, που υποστηρίζουν ότι πρέπει οι κρατικές παρεμβάσεις να είναι ελάχιστες και οι δυνάμεις της αγοράς να λειτουργούν με τη μέγιστη δυνατή ελευθερία. Από το άλλο μέρος έχουμε τους εκπροσώπους της κριτικής πολιτικής οικονομίας, που επισημαίνουν τις παραμορφώσεις και ανισότητες που γεννά το σύστημα της αγοράς, προτείνοντας ότι αυτές οι αδυναμίες μπορούν να αποκατασταθούν μόνο με κρατική παρέμβαση. Ωστόσο όμως στην πολιτική οικονομία τα επιχειρήματα για την κατάλληλη ισορροπία κρατικής και ιδιωτικής δραστηριότητας ποτέ δεν ήταν ξεκάθαρα, αφού εστιάζονταν σε μια θεώρηση του «δημόσιου αγαθού». Ο Άνταμ Σμιθ θεωρούσε ότι η αγορά είναι ένα σύστημα όχι απλώς αποδοτικότερο αλλά και ηθικά ανώτερο. Διέγνωσε δε ότι υπάρχουν προβλήματα στη δημόσια σφαίρα της κουλτούρας από την ιδιωτική δραστηριότητα και πρότεινε διάφορα μέτρα κρατικής παρέμβασης, για να ανεβεί η στάθμη της δημόσιας πληροφόρησης, ώστε να παρέχονται στον καταναλωτή ωφέλιμα και χρήσιμα προϊόντα. Η δε κριτική πολιτική οικονομία προχώρησε παραπέρα τις σκέψεις του Σμιθ και τις συνέδεσε με τα δικαιώματα των πολιτών, ώστε να ωφελούνται όλες οι κοινωνικές τάξεις σύμφωνα με τα ενδιαφέροντά τους. Το γενικό ιδεώδες ενός επικοινωνιακού συστήματος που λειτουργεί ως δημόσια σφαίρα ανοιχτή, πολυφωνική και προσιτή είναι το βασικό μέτρο με το οποίο η κριτική πολιτική οικονομία ορίζει τις επιδόσεις των υπαρχόντων συστημάτων και διατυπώνει εναλλακτικές προτάσεις. Τέλος για να αναδείξουμε τα ενδιαφέροντα και τις προτεραιότητες της κριτικής πολιτικής οικονομίας των επικοινωνιών θα βοηθηθούμε από τρεις τομείς ανάλυσης: α) από την παραγωγή πολιτισμικών αγαθών, β) από την εξέταση της πολιτικής οικονομίας των κειμένων και γ) από την αποτίμηση της πολιτικής οικονομίας της πολιτιστικής κατανάλωσης, για να αναδείξουμε σε ποια σχέση βρίσκεται η υλική και πολιτισμική ανισότητα, η οποία ενδιαφέρει ιδιαίτερα την πολιτική οικονομία

Η διαμάχη των Μ.Μ.Ε. Jake Lynch

Το βίντεο που παρακολούθησα, πραγματεύεται τη δύναμη των μέσων μαζικής ενημέρωσης και τις στρατηγικές που ακολουθούν σε περίοδο πολέμου. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ένα μέσο που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι κυβερνήσεις και να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Σε έναν πόλεμο εκτός από την στρατιωτική και την οικονομική στρατηγική, υπάρχει μία ισχυρότερη, αυτή των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η δύναμη των μέσων έγκειται στο γεγονός ότι μπορούν να παρουσιάσουν στο ευρύ κοινό, γεγονότα που δεν έχουν επιβεβαιωθεί ή μη επιβεβαιωμένες πληροφορίες. Μπορούν να θάψουν την αλήθεια και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα της εκάστοτε κυβέρνησης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι αυτά που προβάλλονται στο βίντεο. Η ανατροπή, παραδείγματος χάρη, του αγάλματος του Σαντάμ Χουσεΐν στη Βαγδάτη και τα μηνύματα που ήθελαν να περάσουν τα μέσα, αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της παραπλάνησης τους. Με άλλα λόγια, τα μέσα υποστήριζαν ότι οι Ιρακινοί πολίτες είχαν υποδεχτεί τις αμερικανικές δυνάμεις ως απελευθερωτές, ενώ αντίθετα αμερικανικά οχήματα δεν τους άφηναν να πλησιάσουν στην πλατεία. Επιπρόσθετα, τα μέσα έδειχναν ότι η πλατεία ήταν γεμάτη από Ιρακινούς πολίτες που ζητωκραύγαζαν υπέρ των κινήσεων τους, τουναντίον όλοι βρίσκονταν πίσω από τα στρατιωτικά οχήματα και είχαν αντικρουόμενα συναισθήματα. Ένα άλλο παράδειγμα παραπλανητικής πολιτικής που είχαν χρησιμοποιήσει τα μέσα, είναι και η γνωστή ρήση «κράτα τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς ακόμη πιο κοντά». Δηλαδή, ενώ τα αμερικανικά δίκτυα παρουσίαζαν το Σαντάμ Χουσεΐν ως ένα ανθρωπόμορφο τέρας, είχαν λησμονήσει ότι κάποτε ήταν ένας έμπιστος φίλος των Αμερικανών. Βεβαίως, υπήρξε και συνασπισμός όλων των μέσων διεθνώς για να περαστεί το συγκεκριμένο μήνυμα σε όλο τον κόσμο, καθώς το τρίτο παράδειγμα που χρησιμοποιεί ο ομιλητής είναι όταν η Αμερική ευνοούσε τη χρήση δυνάμεων καταστολής αν και δεν ήθελε θεωρητικά να αστυνομεύει τον υπόλοιπο κόσμο.
Συμπερασματικά, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν τη δύναμη να «μολύνουν» τη γνώμη των πολιτών και να υπερισχύσει αυτό που προβάλλουν. Προπαγανδίζουν τον κόσμο με ατεκμηρίωτες πληροφορίες χωρίς να αποκαθιστούν την αλήθεια αργότερα.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΠΡΩΤΩΝ ΑΡΘΡΩΝ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 2328 (Μ।Μ.Ε)

Διαβάζοντας τα τρία πρώτα άρθρα ν. 2328 για το νομικό καθεστώς της ιδιωτικής τηλεόρασης και της τοπικής ραδιοφωνίας μου ήρθε στο μυαλό η λαϊκή ρήση «Μπάτε σκύλοι αλέστε κι αλεστικό μη δίνετε». Καθ’ ότι μεγαλούτσικος στην ηλικία, γυρίζοντας στα χρόνια πριν τη σύνταξη αυτού του νόμου κάτι τέτοιο επικρατούσε στην τηλεόραση. Εκτός από τα ελεγχόμενα κρατικά κανάλια (δεν μιλάω για την επταετία της χούντας) οι παράνομες συχνότητες, σταθμοί λειτουργούσαν ασύδοτα στήνοντας κεραίες και αναμεταδότες κατά το δοκούν προσβλέποντας σε ίδιον όφελος μη σεβόμενοι τον πολυπαθή Έλληνα πολίτη αφού ακόμη και σήμερα για να κατεβεί κάποια κεραία χρειάζεται αγώνας.
Επιτέλους ψηφίστηκε αυτό το νομοθέτημα, το οποίο επιχειρεί να βάλει μια τάξη στα τεκταινόμενα της ιδιωτικής τηλεόρασης, τα κανάλια της οποίας πολλαπλασιάστηκαν πολύ γρήγορα (τοπικής, περιφερειακής και εθνικής εμβέλειας). Έτσι χορηγούνται πλέον άδειες λειτουργίας που εξυπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και η λειτουργία τους συνιστά δημόσια λειτουργία και δημόσιο αγαθό. Υποχρεώνονται να προσφέρουν ποιοτικά προγράμματα, πλήρη και αντικειμενική ενημέρωση, πλουραλισμό και πολυφωνία, γλωσσικά, κοινωνικά, ιστορικά, εκπαιδευτικά και καλλιτεχνικά προγράμματα. Τίθενται επομένως όρια με το νομοθέτημα, τα οποία πρέπει να τηρηθούν, διαφορετικά θα υπάρξει αφαίρεση της χορηγημένης άδειας, που για να χορηγηθεί χρειάζονται να περιληφθούν ξεκάθαροι όροι στην υπογραφή του συμβολαίου με την ελεγχόμενη ΕΡΤ, ΟΤΕ και το αντίστοιχο υπουργείο. Μη τήρηση των όρων σημαίνει ποινή, πρόστιμο, καταγγελία της σύμβασης και αφαίρεση της άδειας λειτουργίας.
Ασφαλιστιστική δικλείδα για την εφαρμογή των όρων της σύμβασης είναι το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το οποίο ύστερα από καταγγελία ότι παραβιάζονται οι όροι της σύμβασης ή όταν το ίδιο κρίνει ελέγχει την κάθε εταιρεία. Επίσης εντολή ελέγχου μπορεί να δώσει και ο εκάστοτε αντίστοιχος υπουργός. Ίσως δίνεται η εντύπωση ότι υπάρχει λογοκρισία. Προσωπικά πιστεύω ότι η αχαλίνωτη ελευθερία-δημοκρατία οδηγεί σε ασυδοσία και αυτό γιατί διαμορφώνονται συνειδήσεις κατά τα προσωπικά συμφέροντα του κάθε καναλάρχη που δεν ελέγχεται. Επίσης η Διαρκής Κοινοβουλευτική επιτροπή, που συγκροτείται και λειτουργεί κατά το άρθρο 68 το Συντάγματος και τον Κανονισμό της Βουλής, ασκεί τις αρμοδιότητές της, χωρίς να θίγονται οι αρμοδιότητες των άλλων οργάνων.
Επομένως η κάθε επιχείρηση ιδιωτικής τηλεόρασης είναι υποχρεωμένη να τηρεί τους κανόνες του νόμου, να τους σέβεται, να τους ακολουθεί, για να χαίρει εκτίμησης των Ελλήνων πολιτών. Θεωρώ ότι τηρώντας τα παραπάνω ελαχιστοποιείται ο αθέμιτος ανταγωνισμός μεταξύ της κρατικής και ιδιωτικής τηλεόρασης, ώστε αυτό να αποβαίνει σε όφελος του τηλεθεατή και της κοινωνίας γενικότερα. Μη τήρηση των κανόνων λειτουργίας έχουμε υποβάθμιση των προγραμμάτων για την απόκτηση μεγάλης τηλεθέασης.
Δυστυχώς όμως η πραγματικότητα δείχνει άλλα συμβαίνοντα στην τηλεόραση. Θα εξαιρέσω όμως την ΕΡΤ-1, ΕΡΤ-2, ΕΡΤ-3 όπου παρέχει νομίζω ενημέρωση, ψυχαγωγία και επιμόρφωση τηρώντας τους όρους και κανόνες του νόμου, γι’ αυτό και απολαμβάνει τη συμπάθεια του επισκεπτόμενου τηλεθεατή.
Όλοι οι ιδιωτικοί ή σχεδόν όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί εκμεταλλεύονται ανέξοδα τις κρατικές συχνότητες παρουσιάζοντας εκπομπές ενημέρωσης, ή ψυχαγωγίας και σχεδόν καθόλου επιμόρφωσης ή λειτουργούν μέσα από την εφαρμογή των τηλεοπτικών παραθύρων και των τηλεφωνημάτων έτσι ώστε να κερδίζουν χρήματα από την διαφήμιση για την λειτουργία τους.
Τηλεοπτικά κανάλια που ακόμα και σήμερα λειτουργούν όλη την ημέρα και τα οποία θησαυρίζουν βασιζόμενα στην χρήση των κρατικών συχνοτήτων και παρουσιάζουν την χρήση του SEX ή του 090............ για να προωθούν τη φαντασία αυτού που τα επιλέγει ή να μαθαίνουν το μέλλον από τα ωροσκόπια. Σήμερα διαχρονικές, ασθένειες της τηλεόρασης σιγά-σιγά βρίσκουν τις λύσεις τους. Οι λύσεις αυτές είναι μέσα από τους πιο κάτω άξονες, που πρέπει σύμφωνα με την εκτίμηση μου να στηρίζουν : Επιμόρφωση του προσωπικού κάθε ειδικότητας. Συνεργασία με τους άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας και του εξωτερικού. Οργάνωση των υπαρχόντων τηλεοπτικών σταθμών σε προσωπικό, παραγωγή και στις οικονομικές παραμέτρους της τηλεοπτικής παραγωγής. Προγραμματισμός της παραγωγής . Marketing για το πρόγραμμα και τις διαφημίσεις. Διαφήμιση. Μακάρι να υπήρχε και η θεματική τηλεόραση που να αφορά την εκπαιδευτική τηλεόραση, την θρησκευτική και πολιτισμική τηλεόραση, την τουριστική τηλεόραση, την τηλεόραση για τους ανέργους και τους αγρότες κλπ , αλλά και αυτές πάλι δεν υπάρχουν .